ایران و آمریکا بسوی صلحی پایدار؟ (شهیر)

[شهاب]

آزمایش موشکی سجیل (سجیل سنگ ریزه هائی است که پرندگان به دهان گرفتند و با ریختن آنها بر سر فیل های سپاه ابرهه که قصد تخریب کعبه را داشت لشگر او را از پای درآوردند. حکایت مذکور در سوره فیل بیان شده است)، نقطه عطفی در صنایع موشکی ایران بشمار می رود. یکی از معتبرترین نشریات هفتگی در زمینه مسائل دفاع یعنی Jane’s Defense با درج مقاله ای در این ارتباط، از قول یوزی (یا اوزی) رابین (Uzi Robin) مدیر سابق برنامه موشک های دفاع بالستیکی اسرائیل می نویسد: "برخلاف دیگر موشک های ایرانی، سجیل تشابهی به هیچیک از موشک های کره شمالی، روسیه، چین و یا پاکستان ندارد. ]موشک سجیل[ نمایانگر جهشی در قابلیت دفاعی ایران است. صرف نظر از موفقیت این پروژه، این موشک، ایران را در قلمرو ]کشورهائی[ قرار می دهد که دارای موشک های چند مرحله ایبا قابلیت دستیابی به موشک های بالستیک بین قاره ای هستند."

به گفته مصطفی محمد نجار، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروی مسلح ایران این موشک دو مرحله ای دارای دو موتور سوخت جامد مرکب است که ویژگی آن سرعت بسیار برای استقرار، پرتاب و خروج از محل پرتاب است. همزمان آقای نجار اعلام کرد که "آزمایش موشک سجیل از سال قبل برنامه ریزی و تنظیم شده بود و هیچ ارتباطی به تحولات اخیر منطقه ای و بین المللی ندارد." این سخنان اشاره ای بود تلویحی به جریان انتخابات در آمریکا و اینکه این اقدام آنهم در این مقطع به معنای دادن یک پیام به برک اوباما و اینکه چندان با اتکاء به محبوبیت خود گرد و خاک بپا نکند، نیست.

عقل متعارف و برخی قرائن نشان می دهد که آزمایش سجیل به خلاف گفته آقای نجار حامل پیامی برای برک اوباما بوده است.

نخست اینکه هیچ ضرورت و اضطراری نبود که درست در شرایطی که اوباما جواب پیام تبریک آقای احمدی نژاد را با انتخاب رم امانوئل داده دست به این آزمایش زده شود بخصوص که اخبار نشانگر آنست که پست کلیدی وزارت امور خارجه نیز ممکن است از طریق هیلاری کلینتون و یا دنیس راس در اختیار لابی اسرائیل قرار گیرد.

این برداشت که رهبری ایران از تلاقی دو حادثه، یکی پیام تبریک بی سابقه احمدی نژاد و متقابلا برخورد بسیار سرد اوباما در اولین کنفرانس مطبوعاتی با این قضیه و سپس انتخاب رم امانوئل سخت ناخشنود است را می توان از انتشار مقاله "دل بستن به سراب" در روزنامه جمهوری اسلامی که با افکار رهبری ایران نزدیکی دارد دریافت. در مقاله مزبور احمدی نژاد به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و گفته شده که آقای احمدی نژاد از حوزه اختیارات خود پا را فراتر گذاشته و آنچه که ایشان انجام داده اند در "قلمرو اختیارات رهبری می باشد و رئیس جمهور نمی تواند وارد این عرصه شود." باین ترتیب آزمایش سجیل آنهم در این مقطع نمی تواند اتفاقی و بی ارتباط با حوادثی باشد که شایعات مربوط به آن، این روزها به رسانه های آمریکائی کشیده شده است.

خبر های جسته و گریخته مربوط به اینکه به خانم کلینتون سمت وزارت امور خارجه پیشنهاد شده است زنگ خطر را برای حکومت ایران به صدا درآورد. هیلاری کسی است که در مرحله مقدماتی انتخابات از محو ایران از صحنه روزگار در صورت حمله اتمی این کشور به اسرائیل سخن گفت، بحثی که اصلا نه بر واقعیت استوار بود و نه ضرورتی داشت. البته این سخنان از جهتی قابل درک بود چرا که هیلاری کلینتون با رای دادن به لایحه لیبرمن، حامی افراطی اسرائیل، که در آن سپاه به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می شد قبلا موضع عقاب گونه خود را به نمایش گذاشته بود و این در حالی بود که اوباما از رای دادن به لایحه مذکور خودداری کرده بود.

شناسائی سپاه به عنوان یک سازمان تروریستی زمینه حمله به ایران را در قالب مبارزه با تروریسم آماده می کند چرا که برای نخستین بار در تاریخ آمریکا نیروی نظامی یک کشور به عنوان یک تشکیلات تروریستی شناخته شده است. برخورد با سپاه در حالیکه به گفته ای یک سوم اقتصاد کشور را در دست دارد و نفوذ سیاسی آن با استناد به سخنان آقای ذوالقدر مبنی بر اجرای یک طرح چند لایه برای روی کار آوردن احمدی نژاد انکار ناپذیر است، هیچ مفهوم دیگری جز حمله به ایران را در بر ندارد.

بن بست عجیب ایجاد صلح و آشتی بین آمریکا و ایران است که مشکلی است دو طرفه.

حکومت آمریکا نمی تواند زیر سلطه آنچه که دو استاد آمریکائی والت و میرشایمر آنرا لابی اسرائیل می نامند باقی بماند و رابطه اش را با ایران بحال عادی درآورد. حکومت آمریکا محتاج تفکر جدیدی است که نظام موجود را نه بر پایه حفظ و بقاء سیاستمداران (مآلا اتکا به منابع مالی لابی اسرائیل برای انتخاب شدن) بلکه منافع آمریکا شکل دهد. این به این معنا نیست که در یک فضای خیالی و ایده آلیستی تصور کنیم که ممکن است اسرائیل به کناری گذاشته شود بلکه کافی است که در چارچوب واقعیت ها از نفوذ جریاناتی مانند ایپک (AIPAC) کاسته شده و کفه قدرت به سمت لابی های یهودی مانند J Streetکه ضمن حمایت از اسرائیل مدافع صلح و آرامش در منطقه هستند، سنگین شود. انتخاب افرادی چون رم امانوئل، هیلاری کلینتون و یا دنیس راس نمی تواند چنین تحولی را در سیاست خارجی آمریکا شکل دهد. شعار "تغییر" آقای اوباما در صورتی که وی پست های کلیدی مانند وزارت امور خارجه، وزارت دفاع و مشاور امنیت ملی را در اختیار جریانات نزدیک به لابی اسرائیل قرار دهد، در حد شعار باقی خواهد ماند و بالاخره بر اثر یک جرقه وضعیت بی ثبات امروز به کوهی از آتش بدل خواهد شد.

از سوئی دیگر در ایران نیز آقای احمدی نژاد و جریان حامی وی صرف نظر از اینکه چقدر قدرت و نفوذ در اختیار دارند بدلیل اتخاذ سیاست های غیرمنطقی صرفا ایدئولوژیک و غیرضروری بدون کمترین شبهه قادر نیستند با هیچ حکومتی را در آمریکا تا حصول آشتی و صلح بر سر میز مذاکره بنشینند. آقای احمدی نژاد با براه انداختن کنفرانس هالوکاست تحت تاثیر عناصر تندرو و خیالاتی که تصور می کردند با طرح مسئله هالوکاست، مسئله هسته ای ایران را حل کرده اند برای خود و کشور مشکل بزرگی را فراهم آورد. علاوه بر این، طرح پی در پی شعار نابودی اسرائیل آنگونه که در غرب رسانه ها از آن بهره برداری کردند، از احمدی نژاد فردی خطرناک ساخت که در نتیجه آن به حکومت بوش- چنی این امکان را داد که با تهدید دائمی ایران به حمله نظامی، سلسله اعصاب اقتصاد ایران را در معرض فشاری کاهنده و مستمر قرار دهند. سرمایه گذاری خارجی و داخلی از ترس آینده و بدلیل احساس بی ثباتی ناشی از تهدیدات دائمی آمریکا تقریبا به حالت سکون در آمد و چرخ اقتصاد هر روز کندتر شد.نهایت اینکه هیچ نیروئی در آمریکا قادر نیست با کسی که شعار نابودی اسرائیل و نفی و بزیر سئوال بردن هالوکاست را می دهد بر سر میز مذاکره نشسته و اگر هم بنشیند قادر نخواهد بود آنرا به سرانجامی مطلوب برساند.

در داخل نیز، کاهش ۶٠ درصدی قیمت نفت، شرایط نامساعد اقتصادی و تورم لجام گسیخته، سوء مدیریت های گسترده دولت نهم همراه با ایجاد عکس العمل و آلرژی شدید در بخش بزرگی از جامعه بخصوص قشر جوان که ناشی از نگاه از موضع بالا و "جناح محورانه" آقای احمدی نژاد است (که نمونه آنرا در جریان ماجرای کردان شاهد بودیم) کلا شرایط عصبی و پر از مجادله ای را فراهم آورده است. مطمئنا از ٢٠ ژانویه که اوباما کلید کاخ سفید را تحویل می گیرد روزگار را به نعل و به میخ تا انتخابات دولت دهم سپری خواهد کرد ضمن اینکه از روز نخست به اعمال فشار بر ایران همت خواهد گماشت.

هر چند که هیچ دولتی به اندازه دولت نهم به آمریکا چراغ سبز نشان نداده اما آنانکه شب و روز در فضای سیاسی در آمریکا پرسه می زنند نیک می دانند که با وجود احمدی نژاد کسی در آمریکا قادر نخواهد بود (حتی اگر بخواهد) دست دوستی بسوی ایران دراز کند.
ایران هزینه سنگینی برای طرح و تکرار شعار نابودی اسرائیل که بکلی پیش از آقای احمدی نژاد بیسابقه بود (هر چند که هیچیک از روسای جمهور ضدیت خود را با اسرائیل پنهان نمی کردند) پرداخته و ادامه حضور احمدی نژاد سد محکمی در برابر آشتی دو کشور ایران و آمریکا است. بدون خروج احمدی نژاد از صحنه سیاسی ایران ادامه همین وضعیت بی ثبات نه جنگ و نه صلح با آمریکا باعث از هم پاشیدن اقتصاد و شدت گیری نارضائی های عمومی بدلیل برخورد از موضع بالا با مخالفان و تشدید فشار بین المللی بر روی ایران است.

جورج بوش بدلیل سیاست های یکجانبه گرایانه اش منفور بخش عظیمی از جامعه آمریکا و بخش عظیم تری در اروپا بود و با تکبر و نخوتی که خود و شرکایش با جهان روبرو می شدند هرگز قادر نگردید اجماعی جهانی علیه ایران را سامان دهد. اما تضمین می کنم اوباما با خصلتی کاملا متفاوت و با لحنی بکلی دگرگون پا به صحنه سیاست جهانی خواهد گذاشت و در کمترین زمان جهان را علیه ایران بسیج خواهد کرد.

شهیر شهیدثالث
www.shahirblog.com

[alireza]

فابیان عزیز این مقاله بدرستی پاسخی بود به آن سئوال که تخت شرایط موجود برای حل مشکل بین ایران و آمریکا چه می توان کرد. در واقع بنظر من این قدم اول و شرط لازم است نه کافی

[حاجی جفرسون]

قدم اول برای خروج از این وضعیت را مهندس در مقاله قبلی در پاسخ به یکی از کاربران نوشته بود و من این جمله ایشان به همراه صحبت عباس عبدی ( اولین بار دیدم این بچه شلوغ یک حرف حسابی زد) را من در موضوع مربوطه در پاسخ آوردم. نامه احمدی نژاد بسیار با عجله نوشته شد و حرف های کلهر هم بعد از جواب اوباما برای گذاشتن شرط مثل این بود که بجای اینکه ابرویش را درست کند،زده چشمش را نیز کور کرده. این گونه تصمیمات لحظه و کتره ایی و کیلویی که خلق الساعه و فی البداهه به صورت فله ایی در ذهن برنامه ریز سیاست های خارجی احمدی نژاد (نامشان را بهتر از من می دانید) تولید میشود و بصورت عمده و کامیونی در مسیر جاده ارتباطات خارجی سیاسی ریخته میشود ، عواقبی بهتر از این ندارد. مشخصا برنامه آزمایش موشکس زود تر از زمان برنامه ریزی شده انجام شد. این یک قمار سیاسی بود که بازنده آن گروه احمدی نژاد وجریانات تندرو و افراطی و خود رای حامی این تز بود که بیشتر به نوعی قمار سیاسی شباهت داشت نا یک برنامه ریزی برای رسیدن به یک نتیجه.حضرات پشت دستگاه دیپلماسی همانند دستگاه های قمار رفتار می کنند و در اذهان اندیشمندشان می گویند حالا شاید ببریم و شاید ببازیم-خیالی نیست.
اداره يك بنگاه كوچك اقتصادي و یا سیاسی يا آموزشي و حتي يك خانواده، بدون برنامه‌ريزي منجر به نتايج سويي خواهد شد كه ورشكستگي بنگاه‌هاي اقتصادي و شکست سیاسی و از هم گسيختگي خانواده نتيجه معمول اين سوء مديريت‌ها است، البته در اين ميان شانس هم بي‌تأثير نيست، اما شانس حالتي كاملاً استثنايي دارد، مثل دستگاه‌هاي قمار كه تعداد زيادي از شركت كنندگان مي‌بازند، چند نفري كه خوش‌شانس هستند برنده مي‌شوند، اما مسأله اين است كه اگر افراد برنده، قمار را تكرار كنند (قمارهايي كه نتيجه آن فقط به شانس بستگي دارد و نه قمارهايي كه به تبحر و تخصص قمارباز ارتباط دارد) بدون ترديد آنها هم بازنده مي‌شوند، زيرا در بلندمدت و تكرار قمار، شانس همه بازيگران تقريباً يكسان مي‌شود، و چون با هر قمار، مبلغي براي صاحب دستگاه كم مي‌شود، بنابراين در بلندمدت صاحب دستگاه برنده است و قماربازان بازنده مي‌باشند.صاحب دستگاه هم لابی های اسرائیلی هستند.
با ين توضيح سياست قمارگونه و متكي بر شانس هم نتيجه‌اي جز شكست ندارد. ممكن است يك دولت در وضعيت خاصي خوش‌شانس باشد و مثلاً مهم‌ترين كالاي صادراتي‌اش مثل نفت با افزايش قيمت شديد مواجه شود و درآمد كلاني نصيب آن شود، طبيعي است كه اين فرصت خوبي براي افراد عاقل است كه از اين شانس خود بهره‌برداري كنند، اما مشكل از اينجا آغاز مي‌شود كه بخواهند برنامه‌هاي خود را بر تداوم اين شانس بنا كنند، چيزي كه قطعاً غير مفيد خواهد بود، و دير يا زود شانس از آنان روي بر مي‌تابد، و چه بسا بدشانسي هم گريبانشان را بگيرد. که متاسفانه بایستی برای درست کردن خرابکاری دوستان ، رزمایش خیابانی و موشکی انجام داد. هزینه ایی که کنفراس هایی مثل نفی هولوکاست بوجود آوردند نه تنها برای ایران بلکه برای خود فلسطینی ها مایه دردسر شده و شاید نوعی دوستی خاله خرسه از دیدگاه حماس تلقی گردیده و استفاده از نام خلیج جعلی عربی بجای خلیچ همیشگی پارس Pars توسط شبکه المنار وابسته به حزب الله کاملا نشان از سرخوردگی این گروه مبارز میهن پرست از رفتار های دولت ایران است.يك فرق مهم ميان ما و برخي جوامع پيشرفته در نحوه مواجهه با آسيب‌ها و مشكلات سیاسی است. براي نمونه در جوامع مذكور وقتي يك مشكلي پيش مي‌آيد، نه تنها درصدد رفع و برخورد با آن برمي‌آيند، بلكه از آن مهمتر مي‌كوشند كه سياست‌هاي خود را به نحوي بازنگري و اصلاح كنند كه ديگر شاهد مشكل مذكور نباشند. به عبارت ديگر مي‌كوشند كه مشكل را ريشه‌اي حل كنند. مثلاً فرض كنيد كه در محل خاصي نشتي آب وجود داشته و محل را دچار خرابي كرده است، ما سعي و توان خود را مصروف اصلاح آن خرابي مي‌كنيم، اما به ترميم و اصلاح منشاء نشت آب توجه چنداني نداريم، در حالي كه آنان بيش از ترميم خرابي محل، مي‌كوشند كه منشاء نشت را پيدا كرده و جلوي نشت آب را بگيرند. به همين دليل است كه ما مصداق آن حديث مشهور مي‌گرديم كه از يك سوراخ نه دو بار كه بارها گزيده مي‌شويم، و هيچ چيز بهتر از اين ميزان ايمان ما نشان نمي‌دهد.

[حاجی جفرسون]

این گفته های عباس عبدی در ضمیمه مقاله شهیر جان که من قبلا در یک موضوع جداگانه گذاشته ام و متاسفانه مورد کم لطفی قرار گرفت را مجددا در اینجا می گذارم که خواندن دوباره اش مفید است و کاملا با بحث مهندس در ارتباط است.
*اينكه بگوييم باراك اوباماي دموكرات شرايط را براي ايران سخت‌تر مي‌كند، حرف درستي است؟
عباس عبدی: ببينيد به نظر من انتخابات امريكا تاثير ذاتي و مستقيم در داخل ايران ندارد و آن چيزي كه تاثيرگذار ناميده مي‌شود واكنشي است كه نسبت به موضوع در داخل وجود دارد. در واقع انتخابات امريكا فرصتي است تا ببينيم دولت ايران چگونه از آن استفاده خواهد كرد يا چه برخوردي با آن مي‌كند. ضمن اينكه الان هم زمان خوبي براي نتيجه‌گيري نيست. الان انتخاب اوباما همان‌طوري كه مي‌تواند اوضاع را بدتر كند در عين حال مي‌تواند شرايط را هم بهبود ببخشد. هيچ چيزي در اين مقطع قطعي نيست. فقط بستگي دارد به اينكه دولتمردان ايران دنبال چه چيزي هستند. اوباما كه گفته به دنبال گفت‌وگو است، تمايل به حمله نظامي ندارد. نيروهاي امريكايي را هم از عراق خارج مي‌كند. او مواضع مثبتي دارد. اين فرصتي است كه دولت ايران مي‌تواند به خوبي از آن استفاده كند و بگويد، ما كه روابط‌مان با قبلي‌ها حاد بود ناشي از رفتار قبلي ‌ها بود اما حالا سعي مي‌كنيم در اين فرصت جديد به گفت‌وگو و حتي توافق برسيم اما نكته مهم اينجاست كه در توافق هم اين‌طور نيست كه دوطرف از تمام مواضع قبلي عقب‌نشيني يا بر آنها اصرار كامل كنند. ايران در اين مقطع صاحب فرصتي شده تا بتواند سياست‌هايش را تعديل كند.
*شما مي‌گوييد ايران صاحب يك فرصت كليدي شده. حالا فكر مي‌كنيد از اين پس و با توجه به حضور اوباماي دموكرات در كاخ سفيد چه سياستي اتخاذ مي‌كنند؟
عباس عبدی:اينكه ايران چه مي‌كند، با توجه به شرايط‌هاي متفاوتي كه در داخل وجود دارد، خيلي قابل پيش‌بيني نيست. اما در نهايت تصور من اين است كه فرصت به دست آمده براي ايران به ضد خودش تبديل مي‌شود. به اين دليل كه ايران هنوز آمادگي مصالحه روي موضوعاتي كه مدت‌ها است در موردش با غرب اختلاف دارد را در خودش نمي‌بيند و چون آمادگي اين كار را ندارد گامي كه باراك اوباما و امريكا براي مصالحه برخواهند داشت عملاً با بن‌بست مواجه خواهد شد و چون چهره و سياست منطقه‌اي آمريكا با حضور اوباما تا حدي بازسازي مي‌شود، ممكن است آنها با قدرت بيشتري مواضع تندتري عليه ايران اتخاذ كنند، در نتيجه بهبود روابطي از نظر من شكل نخواهد گرفت. هر چند كه اميدوارم برداشت درستي نباشد و دولت ايران از اين فرصت استفاده كند و نوعي تحول را در مواضع خودش نسبت به نظام بين‌الملل ايجاد كند.
*در مورد شخصيت اوباما مردي كه يك سالي در دنيا چهره‌يي مطرح بوده، چه نظري داريد؟
عباس عبدی:من شخصاً خيلي پيگير اين اخبار نيستم و فكر هم نمي‌كنم در ايران بتوان به يك شناخت مطلوب در مورد رئيس‌جمهور امريكا رسيد. ما رئيس‌جمهور خودمان هم به سختي مي‌شناسيم چه برسد به رئيس‌جمهور امريكا. اما آنچه براي من اهميت دارد اين است كه 40 تا 50 سال پيش در داخل برخي ايالت‌هاي امريكا آنقدر روابط نژادي حاد بوده كه ازدواج سياه و سفيد ممنوع بود و در داخل اتوبوس وقتي مردي سفيد بدون صندلي مي‌ماند، حتي يك زن سياه، بايد كنار مي‌رفت و مي‌ايستاد تا مرد سفيد بتواند روي صندلي بنشيند. اگر 40 سال پيش كسي پيدا مي‌شد و مي‌گفت ممكن است آيا روزي رئيس‌جمهور امريكا فردي سيه‌چرده باشد، همه مي‌گفتند نه يا اعلام مي‌كردند 200 سال ديگر احتمالا اتفاق خواهد افتاد. اما وقتي مي‌بينيم اين اتفاق در داخل يك نسل روي مي‌دهد مساله جالب به نظر مي‌رسد. اوباما از نسلي است كه آن تبعيض‌ها را لمس كرده، اما حالا كه رئيس‌جمهور مي‌شود، اين خيلي حس مهمي را به مردم مي‌دهد كه بدون انقلاب و درگيري و خونريزي نه‌تنها فرد سياه تبديل به نفر اول شده بلكه سفيدپوستان هم به او راي داده‌اند.
خب اين نشان مي‌دهد اين جامعه بسيار جامعه پويا و متحول شده‌‌يي است. فردي سياه، آفريقايي‌تبار و فرزند يك مسلمان به شكلي كاملاً دموكراتيك رئيس‌جمهور امريكا مي‌شود و اين نكته بسيار مهمي است. اين به نوعي چهره امريكا را هم در دنيا تقويت مي‌كند و اين حالا يك فرصت براي امريكا است.
*در ايران انتخابات رياست‌جمهوري در پيش است. فكر مي‌كنيد انتخابات امريكا تاثيري روي انتخابات ما دارد؟
عباس عبدی :مي‌تواند تاثيرگذار باشد از اين حيث كه دولت ايران در قبال اين مساله چطور عمل كند. اگر چنانچه فضا را وارد گفت‌وگو و ديالوگ‌ كنند يك‌جور تاثير مي‌گذارد و اگر تندروي كنند، تاثيري ديگر. اما پيش‌بيني‌ آن به نظر من كار بسيار سختي است اما خود انتخابات امريكا تاثير خيلي زيادي در ايران ندارد. گفتم كه همه چيز به داخل برمي‌گردد و واكنش مسوولان به رويدادي كه در امريكا رقم خورده است.
*فكر مي‌كنيد براي آنها خيلي اهميت دارد كه كدام جريان در ايران قدرت بگيرد؟
عباس عبدی: خب براي هر كشوري اهميت دارد. البته نه اينكه چه شخص خاصي حكومت مي‌كند. مهم اين است كه طرفدار چه ايده‌يي وارد حكومت مي‌شود تفاوت مهم ميان انتخابات ايران و امريكا وجود دارد. در امريكا نامزدهاي دو حزب با هم رقيبند. اما به محض اينكه انتخابات تمام مي‌شود. تنها هفت دقيقه بعد از اعلام نتايج اوليه مك‌كين به اوباما تبريك مي‌گويد. اين يك معنايي دارد. اينكه آنجا رقابت واقعاً رقابت است و نه خصومت. در اين رقابت؛ قاعده كلي وجود دارد كه هم مك‌كين و هم اوباما از آن پيروي مي‌كنند.
اما در ايران اين‌طور نيست. همه نگاه مي‌كنند كسي كه سر كار مي‌آيد به كدام قاعده عمل مي‌كند و به ‌آن پايبند است. اگر رقابت ميان افراد جناح حاكم باشد، برايشان خيلي فرق نمي‌كند كه احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور باشد يا فردي ديگر از آن جناح.
*چند مساله كليدي ايران را مطرح مي‌كنيم. شما به ما بگوييد امريكا چه موضع‌گيري در قبال آن خواهد داشت؟ مساله انرژي هسته‌يي و تحريم‌ها عليه ايران؟
عباس عبدی:آنها اساس سياست كنوني خود را به هيچ وجه تغيير نخواهند داد و حتي اوباما مساله را تشديد خواهد كرد ولي در كوتاه‌مدت قضيه حمله را مطرح نخواهد كرد. چون بايد راه‌هاي زيادي را آزمايش كند تا به نتيجه‌گيري برسد.
*چه برخوردي با انتخابات ايران خواهند داشت؟
عباس عبدی: از اين پس در اين زمينه كار ايران سخت‌تر از زمان بوش است. به دلايل متعدد و موقعيتي كه اوباما دارد و عملاً مي‌تواند جدي‌تر و محكم‌تر با انتخابات ايران برخورد كند.
*فكر مي‌كنيد اين احتمال وجود دارد كه مساله حمله نظام به ايران مطرح شود، آن هم از سوي اوباماي دموكرات.
عباس عبدی :او اين مساله را در ابتدا مطرح نمي‌كند. اما اگر رفتار قبلي‌ را دو طرف و حتي تندتر ادامه دهند مساله حمله نظامي هم در ذهن دولتمردان امريكا نقش مي‌بندد.
*چه اتفاقي در مورد مذاكرات دو طرف مي‌افتد؟
عباس عبدی: حالا بازي در زمين ايران پيگيري مي‌شود و اين به نظر دولتمردان ايراني بستگي دارد كه در مورد مذاكره‌ پا پيش بگذارند يا نه. اما نكته‌يي حائز اهميت است كه مذاكره معناي مقدمي دارد و آن اين است كه طرفين حاضر به مصالحه شوند و با توجه به آن اراده، مذاكره خواهند كرد اما اگر در مورد چنين مصالحه‌يي طرفين به توافق نرسند يا اراده‌يي به مصالحه نداشته باشند مذاكره آغاز نمي‌شود يا اگر شروع شود جز دعوا و افزايش اختلاف نتيجه‌يي ندارد.
*با توجه به انتخاب باراك اوباما پيش‌بيني كل شما از آينده ايران چيست؟
عباس عبدی:قضيه آقاي كردان به ما نشان داد هيچ چيزي در ايران قابل پيش‌بيني نيست. پيش‌بيني براساس يك عقلانيت شكل مي‌گيرد. آقاي كردان و كليت جناح حاكم مي‌توانستند خيلي زودتر از اينها اين قضيه را تمام كنند اما بر خلاف حداقل عقلانيت چنين نكردند تا باعث ‌نشوند دولت آقاي احمدي‌نژاد هم به اين شكل حقير نشود. من شرمنده‌ام كه با توجه به چنين رفتاري كه در ايران وجود دارد قدرتي براي پيش‌بيني ندارم.

[شهاب]

*چه اتفاقي در مورد مذاكرات دو طرف مي‌افتد؟
عباس عبدی: حالا بازي در زمين ايران پيگيري مي‌شود و اين به نظر دولتمردان ايراني بستگي دارد كه در مورد مذاكره‌ پا پيش بگذارند يا نه


این برداشت اشتباه و خطرناک است و با نظر شهیر همخوانی ندارد. شهیر در مقاله مشکل را از دو طرف می بیند. می گوید آنها باید چه کنند ( بحث پست های کلیدی و عقب زدن ایپک توسط j street ) و ایران چه باید بکند که موضوع کنار گذاشتن احمدی نژاد است. تفاوت دید اصلاح طلبی با شهیر بر سر همین است که اینها همه کاسه کوزه ر سر احمدی نژاد می شکنند و شهیر دو طرف را مقصر می بیند. ادمین

[حاجی جفرسون]

نقل از فردی به معنی تایید گفته هایشان از من نیست ولی کلیت قضیه فارغ از جناح بندی و موردی که تعیین کردید. درست است.

[alireza]

به نظر من هم تحلیل عبدی جنبه های درستی را در خود دارد اما بروال معمول اصلاح طلبان قادر نیست طرف دیگر را تحلیل کند. ببینید ایشان در این باب چه می گوید

من شخصاً خيلي پيگير اين اخبار نيستم و فكر هم نمي‌كنم در ايران بتوان به يك شناخت مطلوب در مورد رئيس‌جمهور امريكا رسيد. ما رئيس‌جمهور خودمان هم به سختي مي‌شناسيم چه برسد به رئيس‌جمهور امريكا.

خب آخر شما که تحلیل گر سیاسی ما هستید و اخبار را پی گیری نمی کنید چطور می توانید تحلیل و اظهار نظر کنید؟

[حاجی جفرسون]

علی رضا جان عباس عبدی شباهت زیادی به شخصیت پسر خاله در انمیشن عروسکی کلاه قرمزی و سرو ناز دارد. این سئوال رو ازش بپرسی میگه که: هاااا چی گفتی؟ سفارت اشغال کنم؟
در کل کسی از پسرخاله ( سعید حجاریان هم کلاه قرمزی است) چیزی به دل نمی گیرد .همین که پیگر اخبار نیست جای شکرش باقی است . چون معمولا جناح چپی که عباس عبدی در آن قرار دارد، زیاد موافق ارتباط با آمریکا نیست. در آخر از حرفهایش میشود 50% مطلب درست پیدا کرد به هر حال در این شرایط ناچاریم نسبی به مسائل بنگریم.

[sara123]

اما علیرضا راست میگه . ایشون یک فعال سیاسی است دائم میگه باید اینجوری کرد و اینجوری نکرد بعد میگه من اخبار رو پی گیری نمی کنم. بابا پس چرا حرف میزنی بر چه مبنائی تز و نظریه میدی. اون دولتمون این هم اوپوزیسیون و الیت و روشنفکرمون. همچین چیزی دیگه من نشنیده بودم.

[حاجی جفرسون]

پنج گام موفقيت؛ پيشنهاد نخبگان سياسي به اوباما براي تعامل با ايران

گروه سياسي؛در ميان بسياري از مشکلاتي که باراک اوباما رئيس جمهور جديد امريکا با آن روبه رو است، روابط با ايران موضوعي است که بايد به سرعت مورد بررسي قرار گيرد. در اين زمينه گروهي از صاحب نظران و سياستمداران نخبه راهکاري را براي عرضه به اوباما آماده کرده اند که پنج گام استراتژيک براي تعامل موفق با ايران نام گرفته است. به اعتقاد اين صاحب نظران که خلاصه يي از آن پيشتر در اعتماد منتشر شد و اکنون چکيده اصل آن را ملاحظه مي کنيد، امروز ايران و امريکا در منطقه با مسائل مشترک و دشمنان مشترکي روبه رو هستند که به خاطر قطع روابط نمي توانند درباره آنها تصميم بگيرند. اين موضوع در عراق، افغانستان و لبنان نيز مشاهده مي شود چرا که سال ها قطع روابط باعث شده است که هيچ مشکلي از روابط ايران و امريکا حل نشود و حتي روابط بدتر نيز شده است. ايالات متحده بايد ديدگاه بلند مدت تري نسبت به ايران در پيش بگيرد، همان گونه که در شوروي و چين عمل کرد. مناسبات گسترده بين ملت هاي دو کشور بايد ايجاد شود، يک دفتر از سوي ايالات متحده در تهران گشوده شود و مناسبات و تبادل فرهنگي بين دو کشور آغاز شود. امريکا در زمينه حقوق بشر از فعاليت هاي شناخته شده بين المللي حمايت کند و بايد دانست که اقداماتي تحت عنوان گسترش دموکراسي باعث ضربه ديدن فرآيند دموکراسي در ايران خواهد شد و کمکي به مساله نخواهد کرد. ايران علايق بلندمدتي در کشورهاي همسايه خود دارد.
امريکا و ايران يک حکومت را در عراق پشتيباني مي کنند و با يک دشمن مشترک يعني طالبان و القاعده در افغانستان روبه رو هستند. ايران نشان داده است که در اين زمينه ها همکاري قابل اعتمادي نشان مي دهد. دادن نقش به ايران درباره عراق و افغانستان گرچه همکاري اين کشور را تضمين نمي کند، ولي باعث خواهد شد چيزي به دست آيد که بدون همکاري ممکن نباشد.

امريکا بايد يک نماينده ويژه براي گفت وگو با ايران انتخاب کند تا نظر اين کشور را درباره چگونگي همکاري در موضوع هاي مختلف دريابد. بدون گفت وگو مسائل حل شدني نيست. امريکا بايد در گفت وگوهاي مربوط به پرونده هسته يي شرکت گسترده و فعال داشته باشد. گفت وگوکنندگان بايد زمان قابل قبولي براي پايان گفت وگوهاي هسته يي تعيين کنند و امريکا بايد مساله تضمين امنيت ايران را در گفت وگو بگنجاند. گشايش زمينه هاي گفت وگو بين ايران و امريکا در گفت وگوهاي خاورميانه نيز موثر خواهد بود، چرا که ايران از حماس و حزب الله در منطقه حمايت مي کند و آنان نيز تحت تاثير ايران قرار دارند و همين امر باعث کمک به پيشبرد گفت وگوهاي خاورميانه خواهد شد. تجربه نشان داده است گفت وگوهاي مستقيم با کشورها نتيجه مفيدي داشته است. تجربيات متعددي از گفت وگوهايي که امريکا با دقت انجام داده است، حکايت از موفقيت داشته است. براي مثال در شوروي، چين، کره، ليبي و حتي در مورد خود ايران در رويارويي با طالبان بعد از يازدهم سپتامبر نتايج مفيدي در موقعيت هاي سخت به دست آمده است. بعد از سال ها قطع روابط نمي توان ادعا کرد که تعامل با ايران آسان است. آنچه طي 30 سال گذشته انجام شده در واقع ديپلماسي واقعي نبوده و اکنون وقت تمسک به ديپلماسي واقعي فرا رسيده است. لازم به توضيح است که صاحب نظران تهيه کننده گزارش «ايران» براي اوباما، عبارتند از علي بانوعزيزي استاد دانشگاه و رئيس سابق مرکز مطالعات خاورميانه امريکا، مهرزاد بروجردي استاد سياسي دانشگاه سيراکيوز امريکا که کتاب روشنفکران ايران و غرب را نوشته است، جوآن کول استاد تاريخ دانشگاه ميشيگان که مطالعات ايرانشناسي داشته است و به زبان هاي فارسي وارد و آشنا است، جيمز اف دوبينز نماينده سابق امريکا در افغانستان که در سال 2001 نزد اپوزيسيون افغانستان فعال بوده است. رولا ال. حسيني متخصص منطقه خاورميانه در دانشگاه تگزاس، فريده فرهي پژوهشگر دانشگاه هاوايي، جئوفري. اي. فوردن پژوهشگر دانشگاه هاوايي، فيليپ گيرالدي متخصص تروريسم در سازمان اطلاعات مرکزي امريکا، فرهاد کاظمي استاد رشته سياست دانشگاه نيويورک، استفن کينزر خبرنگار ارشد بين المللي، ويليام ميلر عضو مرکز ويلسون و پژوهشگران ديگري با نام هاي هادي قائمي، امايل نخله، اگوستوس ريچاردنورتون، ريچارد پارکر، تريا پارسي، بارنت رابين و شخصيت هايي نظير تامس پيکرينگ، گري سيک، جان تيرمن و جيمز والش.

http://www.etemaad.ir/Released/87-08-28/150.htm

[faramarz]

با آمدن آقای محصولی گارانتی میدم اگر شده کامپیوتر مرکزی وزارت کشور رو هم شبانه عوض کنند احمدی نژاد رئیس جمهور خواهد شد. این ....اصلا فقط آمده برای همین کار

[alireza]

من با نظر فرامرز موافقم آسمان به زمین بیاد نخواهند گذاشت احمدی نژد رئیس جمهور نشود و از هیچکس هم ابائی ندارند. اینکه می گویند حرف اول را هم رهبری می زتد در مورد احمدی نژاد من قبول ندارم. مگر حسن روحانی نگفت که گفته آقا خیال می کند من رئیس جمهور او هستم من رئیس جمهور امام زمانم.

[sara123]

به این ترتیب پیش بینی انتخاب خانم کلینتون درست از آب درآمد. حالا سئوال من از شهیر اینست که آیا واقعا چند نیروی مختلف در داخل کاخ سفید عمل خواهند کرد؟ اگر چنین است فکر می کند نتیجه چه خواهد بود؟ کدام طرف پیروز بیرون خواهد آمد؟ و اگر هم همه هماهنگ هستند جهت کار در برخورد با مسئله ایران چه خواهد بود؟

[Azad]

بوش زيرساخت‌هاي حمله به ايران را تحويل اوباما داده است
خبرگزاري فارس: جانشين رئيس ستاد كل نيروهاي مسلح گفت: دولت بوش زير ساخت‌هاي لازم براي حمله به ايران را ايجاد كرده است و اكنون انتخاب اوباما فقط فرصت يك ساله افزايش آمادگي را به ما مي‌دهد.


به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، سردار سرلشكر غلامعلي رشيد جانشين رئيس ستاد كل نيروي مقاومت بسيج كه صبح امروز شنبه در همايش پدافند غيرعامل در محل سالن همايش‌هاي بين‌المللي صدا و سيما سخن مي‌گفت، با اشاره به هفته بسيج و با يادآوري پيش‌بيني امام (ره) از تهديدات پيش روي نظام گفت: ارتش 20 ميليوني براي بازدارندگي در مقابل مداخله احتمالي آمريكا الگويي داشت كه علاوه بر نگراني از توانمندي نيروهاي كلاسيك نظامي، برگرفته از الگو و مدل همبستگي مردمي براي حفظ نظام بود.
رشيد تاكيد كرد: متاسفانه آنطور كه بايد و شايد از بسيج حمايت جدي در ابتداي انقلاب شد و بني‌صدر هم كمكي نمي‌كرد.
جانشين رئيس ستاد كل نيروهاي مسلح با اشاره به جانفشاني بسيجيان در دوران دفاع مقدس گفت: هيچ عمليات سپاه، ارتش يا مشترك، اگر بسيج در آن نبود پيروز نمي‌شد و بار كليه عملياتهاي جنگ بر دوش بسيج بود.
اين مقام عالي‌رتبه نيروهاي مسلح در ادامه سخنان خود با طرح اين سوال كه آيا ماهيت تهديدات عليه نظام تغيير كرده است، گفت: برخي فكر مي‌كنند ماهيت تهديدات با تغيير يك رئيس جمهور در آمريكا تفاوت مي‌كند.
وي افزود: در دوران بوش تلاش براي تغير نظام از 2 طريق حمله نظامي همچون عراق و يا انقلاب‌هاي مخملي صورت گرفت. عراق و افغانستان دست گرمي براي حمله به ايران بود.
رشيد خاطرنشان كرد: حداقل آنها در 2 مرحله زماني قصد حمله به ايران داشتند پس از سقوط صدام كه با توجه به تحولات منطقه، قدرت ژئوپليتيك ايران افزايش يافت و پس از حمله به حزب‌ا... لبنان.
جانشين ستاد كل نيروهاي مسلح با اشاره به تلاش آمريكا براي اجماع سازي عليه ايران از طريق برخي كشورهاي سني و اسرائيل گفت: جنگ 33 روزه تنها جنگي بود كه برخي اعراب از اسرائيل حمايت مي‌كردند
سرلشكر رشيد با تاكيد بر موفقيت ايران در برابر سياستهاي آمريكا و اسرائيل گفت: پاي فشاري بر اصول نشان از توانمندي ايران در توسعه فرهنگ انقلاب در داخل و خارج از كشور دارد.
وي خاطرنشان كرد: آمريكا هيچ‌گاه با كشوري كه ارتش قوي و ملتي پشتيبان نظام داشته باشد رو در روز نخواهد شد.
رشيد با بيان اينكه بوش زير ساخت‌هاي تهديد را در منطقه ايجاد كرد، گفت: تهديدات آمريكا ساختارمند شده و آنها با ايجاد پايگاههاي نظامي انعقاد قراردادها و ديگر موارد طرح‌ريزي را براي ايجاد آمادگي لازم براي جنگ انجام داده است.
اين مقام عالي رتبه نيروهاي مسلح كشورمان تصريح كرد: 3 منطقه آسيب‌پذير بايد شمال غرب جنوب شرق و خوزستان وجود دارد كه بايد ظرف 1 سال آينده موضوع تمام شود.
رشيد ياد آور شد: تهديد نظامي ممكن است تغييري در شكل و روش آن مشاهد شود اما ماهيت آن باقي مي‌ماند.
وي افزود: 3 فرصت اساسي پيش رو داريم؛ 1 - حل مسائل سياسي امنيتي در 3 منطقه بالا و تعيين تكليف آنها توسط سپاه و ناجا 2 - گسترش تعامل با كشورهاي منطقه براي مقابله با تلاش‌هاي اسرائيل عليه ايران و 3 - جبران عقب ماندگي در عرصه دفاعي و نظامي و ساخت مواضع، استقرار نيرو، رزمايش‌ها، مانورهاي تخصص، شناسايي نقاط ضعف.
اين مقام مسئل تاكيد كرد: 10 سال عقب‌ماندگي در بخش پدافند غيرعامل وجود دارد و با توجه به حضور در مرحله بحران و تهديد، بايد جلوگيري از ورود به مرحله جنگ را مدنظر قرار دهيم كه از ميان پدافند غيرعامل اهميت خاصي دارد.
رشيد، كاهش قيمت نفت، همان حادثه سازي از سوي اسرائيل و القاعده و سوم تغييرات اجتماعي همچون 18 تير را از عوامل تهديد كشور دانست و گفت: در يك سال آينده بهتر است نظاميان بيشتر سكوت كنند و كارهايشان را سرعت ببخشند و سياستمداران سخن بگويند. بايد تمركز در داخل براي حل مسائل و توليدان توان بازدارندگي همچون پدافند غيرعامل سرعت بگيرد.
جانشين ستاد كل نيروهاي مسلح در پايان اظهار اميدواري كرد كه ايران با پشت سر گذاشتن مشكلات فرارو قدرت خود را روز افزون كند.

[Azad]

يادداشت

دونگاه متفاوت در آمريكا نسبت به ايران

محمود صدري
در چند روز اخير دو بحث پرهياهو در آمريكا راه افتاده و هر دو، چالش‌هاي اصلي باراك اوباما رييس‌جمهور منتخب اين كشور خوانده شده است. موضوع اول، سياست خارجي آمريكا با محوريت «مساله‌ايران» و موضوع دوم، سرنوشت زندانيان گونتانامو است. نكته جالب اينكه در هر دو مورد، بازيگري واسطه‌ها، پررنگ‌تر از دستگاه اداري اوباما شده است.</B>
در بحث گوانتانامو، مساله اصلي اين است كه به فرض تعطيلي گوانتانامو، زندانيان آن (محكومان و تبرئه‌شدگان) در كجا اسكان يابند كه از تعرض دولت‌هاي خود در امان بمانند. تاكنون براي اين مساله يك راه‌حل توسط پرتغال مطرح شده كه در آن از كشورهاي اروپايي خواسته شده، زندانيان گوانتانامو را در خاك خود بپذيرند كه در صورت محكوميت يا تبرئه بتوانند با برخورداري از حقوق انساني، به زندگي ادامه دهند. در بحث سياست خارجي، ايران در صدر مسائل و كوبا و كره شمالي در رديف‌هاي بعدي قرار دارند. در مورد كوبا، شماري از كشورهاي حوزه كارائيب و كوبايي‌هاي مقيم آمريكا پيش قدم شده و از اوباما خواسته‌اند با تسهيل مسافرت بين كوبا و آمريكا، گام اول را بردارد. مساله كره شمالي هنوز بي‌متولي مانده و احتمالا چين و ژاپن پيش‌قدم واسطه‌گري خواهند شد.
در مساله ايران هم، تاكنون به جز عراق هيچ كشوري وارد بحث نشده و بحث رابطه به عنوان موضوعي دوجانبه باقي مانده است. در نگاه نخست، اين وضع از تنهايي منطقه‌اي ايران حكايت دارد؛ اما با رجوع به تاريخ رقابت 90ساله ايران با بقاياي امپراتوري عثماني (تركيه و كشورهاي عربي خاورميانه) به اين واقعيت پي مي‌بريم كه ايران از تنهايي خود در منطقه، براي پيشبرد سياست‌هاي فرامنطقه‌اي، استفاده‌هاي پرشماري برده و حتي گاه روابط فرامنطقه‌اي موجب تقويت روابط منطقه‌اي شده است.
ايرانيان از پيوستن كشور خود به پيمان سنتو شايد خاطره خوشي در ذهن نداشته باشند، اما نبايد فراموش شود كه اجبارهاي ژئوپلتيك برآمده از همان پيمان ناخوشايند، دو دهه مانع جنگ بين ايران و عراق شد و بسياري از سوءتفاهم‌ها در روابط ايران با تركيه و پاكستان را از بين برد و متاثر از همين بهبود روابط، مانع درگيري ايران و افغانستان بر سر ماجراي پرهياهوي آب هيرمند شد.اكنون كه باراك اوباما در تبليغات انتخاباتي خود از ضرورت باز شدن باب گفت‌وگو با ايران سخن گفته و رييس‌جمهور ايران در اقدامي نامتعارف، پيروزي اوباما را تبريك گفته است، احتمال دارد مدتي پس از آغاز رياست‌جمهوري اوباما (11 دي) پرونده «مساله ايران» روي ميز كار او قرار گيرد و طبيعي است كه در آن مقطع، واسطه‌ها به تكاپو بيفتند. از هم‌اكنون روشن است كه ايران نمي‌تواند به واسطه‌هاي منطقه‌اي تكيه كند.
زيرا اولا رابطه همه كشورهاي منطقه (تركيه كمتر از بقيه) با آمريكا آميخته به سوءتفاهم است و در واقع اين كشورها اگر تواني داشته باشند، بايد صرف حل مسائل خود با آمريكا كنند. اين كشورها اگر قرار شود نقش ميانجيگر، واسطه و پيام رسان بين ايران و آمريكا را به عهده بگيرند، واسطه‌‌گري آنها لاجرم به سوي حل گرفتاري‌هاي خودشان با آمريكا خواهد چرخيد و بسيار بعيد است كه بتوانند واسطه‌هايي صادق باشند. بنابراين آنچه به عنوان ابزار موثر در دست ايران وجود دارد و قابل تامل و اتكا است، تفاوت نگاه طيف‌هاي مختلف سياسي و امنيتي در داخل آمريكا است.
در آمريكا دو نگاه كاملا متفاوت به مساله ايران وجود دارد كه بسته به تفوق هر كدام بر ديگري، ادبيات سياسي واشنگتن در قبال ايران، تغيير خواهد كرد.گروهي از سياست‌مداران و امنيتي‌هاي آمريكا معتقدند مساله ايران حل شدني نيست. به اعتقاد اين گروه، اگر نمايندگان ايران و آمريكا پشت يك ميز بنشينند، در همان آغاز راه به بن‌بست مي‌رسند؛ زيرا ايران اولا خواستار تبديل شدن به قدرت اول منطقه است كه با سياست‌هاي آمريكا در خاورميانه ناسازگار است، ثانيا، ايران خواستار محو اسراييل است كه عبور از خط قرمز آمريكا تلقي مي‌شود و دست آخر، ايرانيان خواستار خروج نيروهاي آمريكايي از عراق هستند كه با تدابير امنيتي آمريكا ناسازگار است. گري برنشتاين از مقام‌هاي سابق سيا اخيرا اين مسائل را دسته‌بندي و مدون كرده و با استناد به آنها، اوباما را از مذاكره با ايران برحذر داشته است. در مقابل اين طيف، ديگراني هستند كه با انگشت گذاشتن به نقاط مثبت، گفت‌وگوي آمريكا و ايران را مثبت و حلال مشكلات دو جانبه‌ مي‌دانند.
به باور اين طيف، اولا مواضع و مطالبات ايران در مورد عراق، مستدل و عاقلانه است؛ ثانيا آمريكا و ايران در عراق منافع مشترك امنيتي دارند و هيچ‌يك خواستار جنگ داخلي در اين كشور نيستند و ثالثا هر دو كشور مخالف اعاده قدرت طالبان در افغانستان هستند. اين طيف كه باب بائر، عضو ديگر سيا، در روزهاي اخير مواضع آن‌ها را مدون كرده است، از اين مقدمات نتيجه مي‌گيرند كه اوباما بايد به وعده‌هاي خود براي آغاز مذاكره مستقيم با ايران عمل كند.
از تفاوت ديدگاه اين دو طيف در آمريكا دو عمل متفاوت و بلكه متضاد پديد مي‌آيد كه هنر ديپلماسي ايران بايد براي شناخت اين آثار متفاوت باشد. روش گروه اول (گروه بدبين)، اعمال فشار براي تغيير رفتار ايران است و مذاكره با ايران را امتيازي براي جمهوري اسلامي مي‌داند. اما گروه دوم مذاكره را نيازي دو سويه براي برقراري امنيت منطقه‌اي و انتفاع دو جانبه مي‌داند. ايران اگر بتواند، فارغ از واسطه‌هايي كه ممكن است فضا را غبارآلود كنند، اين دو خط متفاوت و متمايز آمريكايي را شناسايي كند، مي‌تواند با چشمان باز، هدف‌هاي سياست‌ خارجي را پيگيري كند. </B>
http://www.donya-e-eqtesad.com/Defau...w.asp?@=136549

[مازیار]

سال 2009 می تواند سال
تولید سه بمب اتمی درایران باشد
"نرگس اسدووا"، خبرگزاری «ریا نووستی» 16 آذرماه
"نرگس اسدووا" مفسر "خبرگزاری «ریا نووستی» با ادعای بررسی مواضع دمکرات ها و جمهوریخوهان امریکا و همچنین آگاهی از نظرات چند مرکز تحلیلی در واشنگتن تفسیری نوشته که خبرگزاری مذکور منتشر کرده است. او در این تفسیر از جمله می نویسد:
به دقت به سخنان جمهوریخواهان و دموکرات ها گوش فرا داده است.
"هری میلهولین" که طی بیست سال در "ویکونسین" ریاست طرح کنترل تسلیحات هسته ای را بر عهده دارد، در انستیتو بازرگانی امریکا که مرکز فکر نومحافظه کاران این کشور است می گوید:
امروز ایران به اندازه کافی اورانیوم غنی شده با درصد پائین غنی سازی دارد که طی دو تا سه ماه می تواند تبدیل به بمب هسته ای شود.
در پاسخ به این سئوال که چرا نیروهای امنیتی چنین پیشبینی های مختلفی در مورد تاریخ تولید سلاح هسته ای توسط ایران اعلام می کنند (از یک ماه تا سه و پنج سال) وی تاکید کرد که این مسئله برای خود وی نیز غیر قابل درک است. وی با اشاره به گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی مورخ 19 نوامبر سال جاری توضیح داد که ایران تاکنون 425,9 کیلوگرم اورانیوم غنی سازی شده با در صد پایین تولید کرده است که با کمک سانتریفیوژهایی که در اختیار دارد طی دو- سه ماه می تواند آنها را تا 3,8% غنی سازی کرده و 16,2 کیلوگرم اورانیوم 235 بدست آورد که برای تولید بمب هسته ای بکار می رود.
16 کیلوگرم برای تولید بمب کثیف که نقشه آن در بازار سیاه تسلیحات هسته ای که ایران نیز به آن دسترسی دارد، دور می زند، کافی است. در اوائل سال های 1980 صدام حسین نیز دقیقا از چنین دستگاهی برخوردار بود که بر روی تکامل آن کار می کرد تا زمانی که اسرائیل مراکز هسته ای آن را بمباران کرد. بعبارت دیگر تا ژوئن سال 2009 ایران به اندازه کافی برای ایجاد دو بمب اتمی اورانیوم در اختیار خواهد داشت و تا نوامبر سال 2009 به اندازه سه بمب اتمی و ...
البته ایران در حال حاضر بمب هسته ای تولید نخواهد کرد. به احتمال قوی آنها منتظر خواهند ماند تا به اندازه کافی اورانیوم برای تولید چند بمب هسته ای در اختیار داشته باشند.
"جان بولتون" نماینده اسبق آمریکا در سازمان ملل متحد مباحث در باره بخش سیاسی برنامه هسته ای ایران را ادامه داد:
هم جرج بوش و هم باراک اوباما دائما به این نکته اشاره دارند که برای آمریکا تولید سلاح هسته ای از سوی ایران غیر قابل قبول است. تصور من بر این بود که اینطور است اما من ديگر این اینگونه سخنان را باور ندارم. به اعتقاد بولتون اروپا نتوانست به موقع تحریمات شدید اقتصادی و سیاسی اتخاذ کند تا از توسعه برنامه هسته ای ایران جلوگیری نماید. وی ابراز تاسف نمود که اروپایی ها نتوانستند که از قراردادهای اقتصادی سودمند خود در عوض منزوی ساختن ایران دست بردارند.
من اخیرا سفری به کشورهای حاشیه خلیج فارس داشتم و با مقامات سیاسی عالیرتبه این منطقه دیدارهایی انجام دادم. آنها معتقدند که آخرین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد ایران " فقط یک شوخی است!" زمان تحریمات و مذاکرات بسر آمده است. تنها اقدامی که باقی مانده حمله نظامی است.
گروهی از کارشناسان انستیتوی "بروکینگز" و شورای روابط بین المللی (مراکز معتبر تحلیلی واشنگتن که به داشتن ارتباطات نزدیک با دولت باراک اوباما معروف هستند) به این نتیجه رسیده اند که ایران هسته ای خطر ناک تر از پاکستان هسته ای با حکومت بی ثبات و تروریست هائی است که در مرز با افغانستان بسر می برند.
باید در چهار جهت وارد عمل شد: روابط سیاسی، برنامه هسته ای، امنیت در منطقه خلیج فارس و مناقشه اعراب و اسرائیل. ضمنا این جهات باید جدا از یکدیگر بررسی شوند نه به صورت مرتبط که در صورت عدم موفقیت در یک مورد تمامی موارد به بن بست برخورد نکند. آمریکا و ایران برای برقراری روابط سیاسی باید تعهداتی بر عهده گیرند که به لغو تدریجی تحریمات آمریکا و باز کردن حساب های مسدود شده ایران منجر شود.
اوباما باید مذاکرات برنامه هسته ای ایران را در شکل چند جانبه و بر اساس پیمان منع اشاعه سلاح هسته ای انجام دهد. به ایران باید امکانات محدودی برای غنی سازی با در نظر گرفتن سیستم امنیتی شدید از جمله سیستم های بازرسی، حضور دائم بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی در مراکز هسته ای و شفافیت کامل فعالیت ایران در زمینه انرژی اتمی داده شود. برای مذاکرات در این جهت کارشناسان پیشنهاد می کنند که چارچوب زمانی قطعی تعیین گردد.
هم ایران و هم آمریکا به ثبات در افغانستان و عراق تمایل دارند. اوباما به صلح در عراق نیاز دارد تا نیروهای نظامی خود را تا سال 2011 از این کشور خارج سازد. برای ایران نیز دولت قانونی و حاکم در بغداد به معنای امکان انهدام باقی مانده های رژیم بعثی و جذب سنی های میانه رو در سیستم حکومتی شیعی عراق است. ایران می تواند بعنوان شریک تجاری عمده بغداد در آینده به احیای زیر ساخت ها و مناطق شیعی که از قدیم توسعه نیافته باقی مانده اند مانند بصره و "صدر سیتی" در بغداد کمک کند.
مشکل اصلی جهت چهارم می تواند روحیه خصمانه همیشگی ایران نسبت به اسراییل باشد. رئیس جمهور منتخب آمریکا در ابتدای روند مذاکرات باید توضیح دهد: اگر ایران خواستار توسعه روابط سازنده با آمریکاست باید درک کنند که روحیه جنگ طلبی نسبت به اسراییل به از دست دادن کلیه ارجحیت ها منتهی خواهد شد.
هر اندازه بهای نفت پائین تر برود، شانس حل مسائل از طریق دیپلماسی بیشتر می شود.(خلاصه شده توسط پیک نت)
+ منظور از آوردن مقاله فوق اینجا علاوه بر بحث آگاهی رسانی ، دانستن نظر دوستان در خصوص جمله آخر مقاله می باشد +

[هلنا]

سلام . من نظرم را در مورد سرنگار میگویم . امریکا چاره ای ندارد که کشور ما را بصورت انچه هست بپذیرد و زیر بار حد اقل قرار داد صلحی با ما برود . رواط میان کشورها در دنیای امروز بصورتهای گوناگون هست که یک از ان مانند مثلا روابطیست که خود ابر قدرتها بخصوص با هم دارند . روابط میان چین و امریکا دوستانه نیست . بلکه بده بستان هست . یا روسیه و امریکا و وووووو این سطح روابطیست که ارتباط های اینها را بصورت در ظاهر لبخند و در باطن اطلاعاتی و عملیاتی در اورده . شرایط منطقه ما و قدرتی که امروز در ما وجود دارد . سطح روابط ما را لا جرم اینگونه خواهد کرد . این همان هست که امریکا از رسمیت دادن به ان میگریزد .

[hoshang]

نوشته اصلی توسط هلنا

سلام . من نظرم را در مورد سرنگار میگویم . امریکا چاره ای ندارد که کشور ما را بصورت انچه هست بپذیرد و زیر بار حد اقل قرار داد صلحی با ما برود . رواط میان کشورها در دنیای امروز بصورتهای گوناگون هست که یک از ان مانند مثلا روابطیست که خود ابر قدرتها بخصوص با هم دارند . روابط میان چین و امریکا دوستانه نیست . بلکه بده بستان هست . یا روسیه و امریکا و وووووو این سطح روابطیست که ارتباط های اینها را بصورت در ظاهر لبخند و در باطن اطلاعاتی و عملیاتی در اورده . شرایط منطقه ما و قدرتی که امروز در ما وجود دارد . سطح روابط ما را لا جرم اینگونه خواهد کرد . این همان هست که امریکا از رسمیت دادن به ان میگریزد .

بنظر من امريكا با پذيرفتن اين موضوع مشكل حادي ندارد ، چون چاره اي بجز از اين ندارد و اين كم هزينه ترين راه براي حل مشكلش با ايران است ولي در اين ميان عناصري مثل اسراييل و اعراب اطراف ايران و حتي تركيه هستند كه به نوعي با قبول اين موضوع از سوي امريكا مقابله ميكنند و در اين مسير تا بتوانند سنگ اندازي خواهند كرد . بنا به شنيده ها لابي عربستان در واشنگتن اگر نه به قدرت ايپك ولي با همان انگيزه در حال كار عليه ايران است.

[plato]

امريكا فقط به فكر منافع خودش هست ودلش براي هيچ ايراني نميسوزه