آخرین ارسالات تالار

 
 

بازگشت   فوروم ایران آمریکا > ورود به تالار ترجمه > تالار مطالب سیاسی (ترجمه)

پاسخ
    نمایش ها: 706 - پاسخ ها: 1  
ابزارهای موضوع نحوه نمایش
قدیمی 11-06-2015, 07:32 PM   #1
حاجی جفرسون
 
حاجی جفرسون's Avatar
 
تاریخ عضویت: Sep 2008
محل سکونت: Yankeeland
پست ها: 10,652
تشکرها: 4,206
در 8,212 پست 26,846 بار تشکر شده
Points: 108,663, Level: 100
Points: 108,663, Level: 100 Points: 108,663, Level: 100 Points: 108,663, Level: 100
Activity: 0%
Activity: 0% Activity: 0% Activity: 0%
پیش فرض گذشته ها و تلاش اسراییل و آمریکا برای عبور از ایران , جفری گلدبرگ , آتلانتیک

گذشته ها و تلاش اسراییل و آمریکا برای عبور از ایران
جفری گلدبرگ
آتلانتیک
اشتون کارتر وزیر دفاع آمریکا، در مصاحبه ای در پی اطمینان دادن به یک اسراییل مشوش است.
هفته گذشته، بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل، موشه یعلون وزیر دفاع خود را به واشنگتن اعزام کرد تا مقدمات سفر هفته آینده اش به آمریکا را آماده کند. این نخستین دیدار نخست وزیر اسراییل با باراک اوباما رییس جمهوری ایالات متحده پس از شکست کارزار تخریبی نتانیاهو برای شکست توافق هسته‌ای با ایران خواهد بود.
اعزام موشه یعلون، کماندوی پیشین ارتش اسرائیل و مزرعه دار، برای چنین ماموریت حساسی، امر خطرناکی بود. سال گذشته، وقتی یعلون علنا گفت "تنها چیزی که می تواند ما را نجات دهد این است که به جان کری یک جایزه صلح نوبل داده شود، تا ما را به حال خودمان رها کند،" کاخ سفید سخت خشمگین شد.
وی که پیشتر رییس ستاد مشترک ارتش اسراییل بود، زمانی از طرفداران روند مذاکرات صلح اسلو بود، ولی حالا علیه تشکیل کشور مستقل فلسطینی موضع می گیرد و مانند نخست وزیر معتقد است توافق هسته ای ایران کاشتن بذر فاجعه برای اسراییل است.
اما یعلون در این سفر از میان میدان های مین عبور کرد و زبانش را نگاه داشت. او هفته گذشته گفت: "توافق هسته ای ایران یک واقعیت است. مشاجره ما تمام شده است و حالا باید به آینده نگاه کنیم."
اعتبار مدیریت سفر یعلون و تلاش برای ایجاد ثبات در روابط آمریکا و اسراییل را باید به اشتون کارتر وزیر دفاع آمریکا داد که میزبان او بود، و به نظر می رسد قرار است در زمان باقیمانده دولت اوباما، بخش عمده ای از پرونده اسراییل در دست او باشد.
ملاقات دوشنبه آینده بین اوباما و نتانیاهو در کاخ سفید احتمالا به دور از آتش بازی های اخیر خواهد بود. اوباما ممکن است نتواند نتانیاهو را برای همراهی با جمهوریخواهان علیه توافق هسته ای به راحتی ببخشد و نتانیاهو هم ممکن است نتواند راحت از آنچه او خامی ناامیدکننده اوباما می داند، بگذرد. با این اوصاف شاهد نمایش وحدت بین دو رهبر خواهیم بود.
وزیران دفاع همواره نقش مهمی در مدیریت روابط آمریکا با اسراییل ایفا کرده اند. سطح کنونی روابط نظامی دو کشور در چهل سال گذشته بی سابقه بوده است. پس از این که مذاکرات صلح اسراییلی ها و فلسطینیان تحت مدیریت جان کری سقوط کرد، اینک اشتون کارتر فرد محوری روابط دو کشور است. کارتر به نظر روابط دوستانه ای با یعلون دارد و درک جامعی از نگرانی‌های امنیتی اسراییل، که کم هم نیستند، به دست آورده است.
اندکی پس از این که یعلون واشنگتن را ترک کرد، اشتون کارتر خسته، اما خوشنود، در دفتر کارش با من به گفتگو نشست تا درباره روابط آمریکا و اسراییل و چالش های فراگیر پیش روی آمریکا در همسایگی اسراییل صحبت کنیم. کارتر گفت: "سقوط کشورها در خاورمیانه پدیده زمان ما است."
از کارتر درباره اظهارات اخیر هنری کسینجر پرسیدم، که از دشواری ها و خطرات تشکیل یک کشور جدید در منطقه ای که در حال حاضر کشورها در آن در حال اضمحلال هستند صحبت کرده بود. کارتر، با لحنی غیرمعمول برای این دولت، به مقامات اسراییلی حق داد که انتقادات آمریکا از اسراییل برایشان دشوار باشد و فکر کنند بدون توجه کافی به معضل واقعی آن ها عنوان می شوند.
از کارتر پرسیدم آیا ماموریت مشخص او نظم دادن به روابط گاه توام با آشوب با اسراییل است. وی در پاسخ گفت: "منطقی است که انتظار داشت روابط دفاعی دو کشور ثابت و پردوام باشد. مساله من نیستم. روابط همواره این گونه بوده است."
وزیر دفاع آمریکا درباره سفر همتای اسراییلی اش به واشنگتن و سفر ماه ژوییه خودش به اسراییل گفت: "هدف از این دیدارها بررسی اختلافات بر سر توافق ایران در زمینه ای فراگیرتر بود. حضور من در آنجا به این خاطر بود که بگویم، ببینید شما نگاه متفاوتی به این مساله دارید، ما فکر می کنیم این توافق خوبی است و شما گفته اید توافق بدی است و من دلایل شما را هم می فهمم، اما با این وجود مسائل بسیاری وجود دارد که ما بر سر آنها توافق داریم و می توانیم با هم در آن باره کار کنیم. در مورد ایران مشخصا باید با هم برای مقابله با رفتار مخرب‌شان – که به همان میزان اسراییل برای ما نیز نگران کننده است – در منطقه کار کنیم و اجرای توافق را زیر نظر داشته باشیم."
کارتر درباره برخورداری از گزینه نظامی با هدف جلوگیری از رسیدن ایران به آستانه تولید جنگ افزار هسته ای گفت، "اسراییلی ها در این باره می پرسند که آیا ما جدی هستیم"؛ پاسخی که کارتر به آنها می دهد "بله" است. او یادآوری می کند در سال های آغاز دولت اوباما، در مقام معاون فناوری وزارت دفاع در واقع پدر پروژه بمب های قدرتمند سنگرشکن (یا بتن شکن) ۱۳۶۰ کیلویی بود که برای نابود کردن تاسیسات هسته ای زیر زمینی ایران طراحی شده بودند.
کارتر در اشاره ای به کاخ سفید گفت: "ساخت بمب های عظیم سنگرشکن دستوری از بالا بود و من کماکان طبق همان دستورات برای افزایش کارآیی آن ها کار می کنم و ما به این کار ادامه می دهیم."
وزیر دفاع آمریکا تاکید کرد که پیشنهاد پرداختن به پارامترهایی فراتر از توافق هسته ای ایران توصیه وزارت دفاع اسراییل هم بود. کارتر گفت طی سفر ماه ژوییه اش به اسراییل شاهد علاقه اسراییلی ها به بحث درباره جنگ سایبری، تهدید ناشی از راکت های متعارف حزب الله، و توافق هسته ای ایران بود.
مقامات در اروشلیم و واشنگتن به من می گویند نتانیاهو بیش از هر کسی در دولت اوباما، به استثناء جو بایدن معاون ریاست جمهوری، روابطی خوب با اشتون کارتر دارد. کارتر روابط دو طرف را راحت توصیف می کند: "معلوم شد که ما در زمان سکونت مان در حومه فیلادلفیا به دبیرستان های رقیب می رفتیم و مرتب تیم های ورزشی مان را عوض می کردیم." کارتر می گوید نتانیاهو دیدگاهش در مورد ایران را برایم "بسیار روشن" کرد، اما همینطور "به این درک رسید؛" اگر چنین درکی از ابتدا نداشت که من دوست دیرین اسراییل و ارتش اسراییل بوده ام.
کارتر روابط نظامی دو کشور را "روابطی دوطرفه" عنوان کرد و گفت هر چند این رابطه ای برابر نیست، اما آمریکا هم از نوآوری های نظامی اسراییل بهره برده است.
مهم‌ترین بحث میان مقام های دفاعی آمریکا و اسراییل مساله حفظ برتری محسوس نظامی اسراییل بر کشورهای منطقه بر مبنای قانون مصوب کنگره است؛ یعنی پنتاگون باید تضمین کند که به اسراییل جنگ افزارهای پیشرفته تری نسبت به آنچه کارتر "مجموعه کشورهای سنی" می خواند، فروخته است.
کارتر می گوید مساله اصلی این نیست که رهبران اسراییل نگرانند که عربستان سعودی و دیگر کشورهای عرب این سلاح ها را علیه آنها به کار بگیرند، زیرا هر دو دشمن مشترکی چون ایران دارند؛ بلکه آنها نگران آن هستند که تغییر رژیم در کشورهای عرب باعث شود عناصر یاغی به این تسلیحات پیشرفته دست پیدا کنند.
کارتر تاکید داشت که یکی از مسائل مهم پیش از سفر نتانیاهو به واشنگتن ارسال این پیام اطمینان مجدد بود که "جای تردیدی نیست که ما برتری محسوس نظامی اسراییل را حفظ خواهیم کرد."
از کارتر پرسیدم که آیا ایران تهدید بزرگتری از مجموعه گروه های سنی افراطی در سوریه و عراق برای اسراییل است.
او پاسخ داد: "اگر ایران همسایه اسراییل بود و ظرفیت نظامی چشمگیری حتی به مراتب کمتر از قابلیت نظامی اسراییل داشت و مرز بلندی بود که باید از آن دفاع می شد و ایرانی ها این سو و آن سو اسراییل را شیطان کوچک می خواندند، آن وقت می گفتم مشکل جدی مشابه آن چه اسراییل با اردن، سوریه، و مصر در قدیم داشت وجود دارد." کارتر ادامه داد: "اما ایران کشور همسایه نیست و حمله ایران غیرمستقیم است. البته اگر شاهد هجوم راکت های حزب الله در شمال اسراییل باشید چنین احساسی نخواهید داشت، اما می دانید که منظورم چیست."
وزیر دفاع آمریکا تصریح کرد: "تنها استثناء بر آنچه گفتم، موشک های دور برد ایران است. اما اگر کلاهک های متعارف بر آنها سوار شده باشد، صدماتشان در مقایسه با راکت هایی که از نقاط دیگر می آیند، تفاوت چندانی نخواهد داشت. البته مساله را نباید دستکم گرفت، اما آنچه لفاظی های آخر الزمانی ایران را ترسناک می کند، برنامه جنگ افزار هسته ای اش است و برای همین ما خیلی راضی هستیم که این خطر رفع شده است، البته نه برای همیشه؛ اما این وضع بهتر از این است که بگذاریم آنها همینطور به راه خود ادامه دهند."
اگر نتانیاهو و اوباما تصمیم بگیرند دوشنبه این موضوع مشخص را به بحث بگذارند، ملاقاتی بسیار طولانی و ناخوشایند خواهند داشت.



http://www.theatlantic.com/internati...anyahu/413851/
__________________
تنها خدا بود که می دانست!
حاجی جفرسون آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
2 کاربر از حاجی جفرسون بخاطر ارسال این پست تشکر کرده اند:
قدیمی 11-06-2015, 07:34 PM   #2
حاجی جفرسون
 
حاجی جفرسون's Avatar
 
تاریخ عضویت: Sep 2008
محل سکونت: Yankeeland
پست ها: 10,652
تشکرها: 4,206
در 8,212 پست 26,846 بار تشکر شده
Points: 108,663, Level: 100
Points: 108,663, Level: 100 Points: 108,663, Level: 100 Points: 108,663, Level: 100
Activity: 0%
Activity: 0% Activity: 0% Activity: 0%
پیش فرض پاسخ : گذشته ها و تلاش اسراییل و آمریکا برای عبور از ایران جفری گلدبرگ , آتلانتیک

Bygones: Israel and the U.S. Try to Move Beyond Iran

Secretary of Defense Ashton Carter, in an interview, seeks to reassure an anxiety-prone Israel.

Jonathan Ernst / Reuters
  • 209


Last week, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu dispatched his defense chief, Moshe “Bogie” Ya’alon, to Washington, to help smooth the way for his own visit next week, which will be his first since President Barack Obama defeated his counterproductive campaign to sink the Iran nuclear agreement.
Those who follow Israeli politics, and who have tracked the downs (no substantial ups have been visible lately) in the relationship between Netanyahu and Obama, know that tasking the almost comically un-smooth Ya’alon, an ex-commando and dairy farmer, with a delicate diplomatic mission was a risky proposition. Last year, Ya’alon infuriated the White House by stating publicly that “the only thing that can save us is for John Kerry to win a Nobel Prize and leave us in peace.” Ya’alon, a former Israeli army chief of staff, is a one-time supporter of the Oslo peace process who now argues against the creation of a Palestinian state, and who also believes, like his prime minister, that the Iran nuclear deal contains the seeds of disaster for his country.
Ya’alon, on his preparatory visit, somehow managed to dodge the usual minefields, and he mainly held his tongue. “The Iran deal is a given,” he said last Wednesday. “Our disputes are over. And now we have to look to the future.”
Credit for managing Ya’alon, and for stabilizing the Israel-U.S. relationship, should be assigned to U.S. Secretary of Defense Ashton Carter, who hosted Ya’alon and who appears to have been directed by a White House exhausted and frustrated by Netanyahu to oversee large parts of the Israeli portfolio during Obama’s remaining time in office.
Related Story


Obama, Netanyahu, and the Future of the Jewish State
Next Monday’s Oval Office meeting between Obama and Netanyahu—a meeting neither man, it can be assumed, is anticipating with joy—will probably be devoid of fireworks. Obama may find it hard to forgive Netanyahu for aligning with congressional Republicans and lobbying against the Iran deal in a singularly ostentatious way, and Netanyahu may find it hard to forgive Obama for what he sees as his hopeless naïveté. But it is in the best interests of both men to make a public show of unity (Netanyahu because Israel is in many ways, and sometimes to his chagrin, a U.S. dependency; Obama because Hillary Clinton needs at least several months of sustained quiet on the Israeli front), and then say goodbye with at least a facsimile of warmth. At which point, custodianship of the Israel portfolio will once again revert to Carter.
Secretaries of defense have consistently played important roles in managing relations with Israel—the defense relationship between the two countries has been of paramount, even existential, importance to Israel for more than 40 years. But the Iran-inspired breakdown in relations between Obama and Netanyahu, and the collapse of the Kerry-directed peace negotiations, has meant that Carter is now point man on maintaining equanimity in the relationship. It is a lucky thing for Israel that Carter seems to like Ya’alon, and seems to have an enthusiastic commitment to maintaining Israel’s qualitative military edge over its neighbors. He also appears to have a comprehensive understanding of Israeli security anxieties, which are not few.
Moments after Ya’alon departed the Pentagon for home, I met with a tired but pleased Carter in his office to discuss the U.S.-Israel relationship, and also the broader challenges facing the United States in Israel’s neighborhood. “State collapse in the Middle East is the phenomenon of our time,” he said. (In a follow-up to this post, I’ll write about Carter’s views on the Gulf states, their defense needs—and their shortcomings.)
I had mentioned to Carter something I heard Henry Kissinger say a couple of nights earlier, at a memorial for the assassinated Israeli Prime Minister Yitzhak Rabin, concerning the difficulty and danger of creating a new state—Palestine—in a region currently experiencing state disintegration. Many Israeli strategic thinkers, not only those associated with the hawkish Netanyahu government, argue that the Americans, the Europeans, and the UN have an incomplete and somewhat callous understanding of the challenges facing Israel as it confronts extremist violence in a chaotic region.
Carter suggested, in a manner that was somewhat unusual for an official of an administration that lacks affection for Netanyahu’s government, that Israeli officials are not being unreasonable to occasionally feel put upon by American criticism. He specifically mentioned criticism concerning the Israeli response to the recent wave of stabbings by Palestinians.
“State collapse in the Middle East is the phenomenon of our time.”“There is a sense of bitterness at American criticism of Israel’s conduct in what [Israel] regards as very difficult circumstances,” Carter said. “That doesn’t mean that some of [the criticism] isn’t warranted, but sometimes they feel that this criticism is uttered without adequate care for the actual dilemmas in which they find themselves. There is no question that Bogie finds it hurtful to hear Americans speak that way about his conduct, no question about it.”
I asked Carter if his specific assignment from Obama was to bring predictability to a sometimes-riotous relationship with Israel. Obama has been openly critical at times of Netanyahu’s policies, but he has also upheld his longstanding promise to protect the defense relationship despite the tumult.
“It is a reasonable expectation that the defense relationship will be one of stability and endurance,” Carter said. “It’s not about me. It’s been this way through time.” Carter said that Ya’alon’s visit, and a visit he made to Israel this past July, were meant to place the Iran disagreement in a broader context. “My being there was to basically say, ‘Look, you see this differently from us—we think it’s a good deal and you have said it’s a bad deal and I understand your reasoning there—but there is still a lot that we agree on and can work together on. We have to move on to the business we have in common and that means, specifically with respect to Iran, working together to counter their other malign activities in the region, which are just as worrying to us as they are to Israel, and to monitor the implementation of the agreement.’”
Carter, in our conversation, spoke only semi-elliptically about the Pentagon’s role in keeping Iran away from a nuclear weapon. “I’m under instructions to maintain the insurance policy,” he said, referring to military options to keep Iran south of the nuclear threshold. “The Israelis inquire about that, they ask if we’re serious,” he said. The answer he gives them is “yes,” he said, noting that, as undersecretary for acquisition, technology, and logistics in the early years of the Obama administration, he was the father, in essence, of the MOP, the massive ordnance penetrator, a 30,000-pound bomb designed to destroy underground Iranian nuclear facilities. (Some of Israel’s friends in Washington want Israel to get its own MOP, though the Israeli Air Force hasn’t seemed particularly interested and isn’t currently capable of delivering such a bomb, in any case.)
“The MOP was a directive from on high,” Carter said, referring to the White House, “and I’m still under instructions to refine it, improve it, and we’ll just keep doing that.”
“I’m under instructions to maintain the insurance policy,” Carter said, referring to military options to keep Iran south of the nuclear threshold.Carter went out of his way to suggest that it was not just the Pentagon, but the Israeli Ministry of Defense as well, that wanted to expand the parameters of the dialogue beyond the Iran deal. He told me that when he visited Israel in July, he was pleased to see that the defense establishment was interested in discussing cyberwarfare and the conventional rocket threat from Hezbollah, as well as the Iran nuclear deal. “Only the next day did I see the prime minister, with all that as the backdrop.”
Officials in Jerusalem and Washington tell me that Netanyahu gets along with Carter better than most anyone in the Obama administration, with the possible exception of Vice President Joe Biden. Carter described their relationship as relatively easy: “It turned out that he and I went to rival high schools outside of Philadelphia, and we went back and forth on sports teams and the like.” Netanyahu, he said, made his views on Iran “abundantly clear,” but he also “came to understand, if he didn’t understand it from the beginning, that I was a longtime friend of Israel and of Israelis and of the IDF [Israel Defense Force].”
Carter was generous in praising Israeli military innovation, and crediting Israel with aiding in America’s defense. “It’s a two-way relationship,” he said. “There’s no question that it’s not symmetric, but it is two-way—we really do get things from the Israelis in technology. I hesitate to make invidious comparisons, but if you’re making comparisons to, say, the European legacy arms [industry], the guys who have made the tanks and planes and ships in Europe, they’ve been very slow to come out of the industrial age. The Israelis you will find to be more clever and more innovative.” He cited as an example the work he did to counter the devastating impact of improvised explosive devices (IEDs). “The Israelis were really quite ingenious in this area and we got a lot from them. There’s no question that lives were saved as a consequence of their [help]. They’re not good in everything across the board, but they’re as good as us in some areas. They’re in a league that has very few members.”
“What really would have made the apocalyptic rhetoric of Iran fearsome to Israel would have been nuclear weapons. We’re pretty satisfied to have that danger taken off the table.”A perennial topic of discussion between Israeli and U.S. defense officials is the maintenance and strengthening of Israel’s qualitative military edge (QME), the program—mandated by Congress—requiring the Pentagon to guarantee that Israel is sold more sophisticated weapons systems than those sold to what Carter refers to as “the sum of all Sunnis.” The main issue, Carter said, is not that Israel’s leaders believe that the Saudis and other Arab states will use sophisticated U.S.-made weapons against them—Israel and the Gulf states, in particular, share a common enemy in Iran. “They worry about a spectrum of things,” he said. “They worry about rogue officers taking off in a one-off thing, right up to regime change, or whatever you want to call it, in Saudi Arabia, and having an entirely new show there. They say we have to pay attention to capabilities, not just current intentions.”
One of his reassuring messages to the Israelis in advance of Netanyahu’s visit, Carter said, was that he believes there is “no question that we can or will maintain QME.”
I asked Carter if he believed Iran posed a greater threat to Israel than the constellation of Sunni extremist groups operating in Syria, Iraq, and elsewhere.
“This gets to intentions and capabilities,” he said. “If Iran were a neighbor of Israel, and it had a military of substantial size, even though nothing like the sophistication of Israel’s, and a long border that would have to be defended, and it were running around calling Israel the little Satan, son of the great Satan, then I would say that that’s a serious problem akin to what Israel had with Jordan, Syria, and Egypt in the old days.”
He went on, “It just so happens that Iran is not a neighbor, and therefore the way that Iran attacks is more indirect. Of course, it doesn’t feel that way if a rocket is coming in from Hezbollah in the north, but you know what I mean.”
Though Carter, in our conversation, was eager to minimize differences between the United States and Israel on defense strategy, I sense that he was looping back to an argument the Obama administration has tried to make, unsuccessfully, to Israeli leaders for many months—that Iran is diminished as a threat to Israel precisely because of the nuclear deal Netanyahu loathes. “The only exception to what I’ve said concerns Iranian long-range missiles,” he noted. “But if they have high explosives on them, they’re not materially more damaging than missiles coming from elsewhere. Not to minimize their importance, but what really would have made the apocalyptic rhetoric of Iran fearsome to Israel would have been nuclear weapons [on long-range missiles], and I think that’s why we’re pretty satisfied to have that danger taken off the table—not forever, but in a much more satisfactory way than letting it just keep on keeping on.”
If Netanyahu and Obama decide to have this particular argument again, they will have a very long and very unsatisfying meeting on Monday.
__________________
تنها خدا بود که می دانست!
حاجی جفرسون آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
این کاربر از حاجی جفرسون بخاطر ارسال این پست تشکر کرده است :
پاسخ


کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان)
 
ابزارهای موضوع
نحوه نمایش

قوانین ارسال
شما نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید.
شما نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید.
شما نمی توانید فایل پیوست کنید.
شما نمی توانید پست های خود را ویرایش کنید.

BB code فعال
شکلک ها فعال
کد [IMG] فعال
کد HTML غیر فعال

مراجعه سریع


ساعت جاری 11:55 PM با تنظیم GMT +4.5 می باشد.


Powered by vBulletin Version 3.8.7
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd

Persian Language Powered by Mihan IT