آخرین ارسالات تالار

 
 

بازگشت   فوروم ایران آمریکا > ورود به تالار اجتماعی > بخش تاریخ

پاسخ
    نمایش ها: 636 - پاسخ ها: 2  
ابزارهای موضوع نحوه نمایش
قدیمی 03-03-2020, 12:51 PM   #1
alisosho
 
alisosho's Avatar
 
تاریخ عضویت: Mar 2009
پست ها: 13,666
تشکرها: 18,685
در 10,512 پست 33,365 بار تشکر شده
Points: 151,238, Level: 100
Points: 151,238, Level: 100 Points: 151,238, Level: 100 Points: 151,238, Level: 100
Activity: 100%
Activity: 100% Activity: 100% Activity: 100%
پیش فرض "نهضت آزادی ایران" از جمال عبدالناصر تا بازرگان!!

شاید کمتر کسی بداند که سنگ بنای مبارزه مسلحانه علیه رژیم شاه ابتدا توسط شاخه خارج از کشور نهضت آزادی گذاشته شد، شاخه‌ای که افرادی، چون دکتر ابراهیم یزدی و شریعتی سررشته‌اش را به دست داشتند. در اوایل دهه چهل سران نهضت آزادی خارج از کشور در توافقی با مقام های مصری‌ و با حمایت جمال عبدالناصر تشکیلاتی را به نام سماع (سازمان مخصوص اتحاد و عمل) بنیان نهادند که کارش برقراری دوره‌های آموزش تئوری و عملی و سازمان‌دهی مبارزات سیاسی بود. گرچه این تشکیلات عمر چندانی نداشت و به زودی با اصرار مصری‌ها به نامیدن خلیج فارس به اسم جعلی خلیج عربی و برخی مسائل دیگر (با تصمیم سران نهضت) منحل شد، اما برآیند همان دوره کوتاه افرادی، چون دکتر مصطفی چمران بود که از مهره‌های کلیدی مبارزات لبنان و بعد ایران به شمار می‌رفت. دیگری ابوالفضل بازرگان، برادرزاده مهندس بازرگان، بود که به تعبیر ابراهیم یزدی بهترین عضو گروه آموزشی قاهره بود و در پشتکار نظیر نداشت. به سراغ ابوالفضل بازرگان رفته‌ایم تا از او درباره چگونگی کشیده شدن پای نهضت آزادی به مبارزات مسلحانه، چرایی ورود مهندس بازرگان به عرصه نخست‌وزیری و برخی اصطکاک‌های ایشان با حاکمیت بپرسیم.

متن کامل گفتگوی «انتخاب» با ابوالفضل بازرگان را در پی می‌خوانید:

سران نهضت آزادی در خارج از کشور، از جمله دکتر ابراهیم یزدی و دکتر مصطفی چمران در توافق با مقام های مصری‌ در دی‌ماه ۱۳۴۲، اساس‌نامه تشکیلاتی تحت عنوان «سازمان مخصوص اتحاد و عمل» یا «سماع» تنظیم و آن را تسلیم جمال عبدالناصر کردند. بر مبنای این توافق قرار بود افراد این سازمان و همچنین افرادی که با معرفی این سازمان معرفی می‌شدند برای طی دوره‌های چریکی به قاهره بروند. این یعنی نهضت آزادی دو سال قبل از تشکیل سازمان مجاهدین خلق و هشت سال از قبل از تشکیل سازمان چریک‌های فدایی خلق، که هر دو بر مبنای مشی مسلحانه شکل گرفته بودند، تصمیم به مبارزه مسلحانه گرفت و در واقع پایه‌گذار مبارزات مسلحانه در میان گروه‌های مخالف رژیم شد. چطور نهضت آزادی به این سمت حرکت کرد؟

مبارزه مسلحانه و انقلاب زمانی پیش می‌آید که هیچ راه‌حل دیگری وجود نداشته باشد، یعنی راه‌حل‌های طبیعی و فعالیت‌های آزاد و علنی سیاسی به بن‌بست برسد و انسدادی به وجود آید که چاره‌ای جز انقلاب نباشد. در آن زمان، نهضت‌های آزدی‌بخش در دنیا وجود داشت و بسیاری از کشور‌ها یا انقلاب کرده و پیروز شده بودند، یا در حال انقلاب بودند. طبعا این فکر مطرح شد، حال که در ایران نمی‌شود اقدام سیاسی علنی کرد، یکی از راه‌های پیش رو مبارزه مسلحانه است. یعنی دقیقا پیش‌بینی مهندس بازرگان در دادگاه که «ما آخرین گروهی هستیم که با شما به زبان قانون سخن می‌گوییم، بعدا دیگران با زبان دیگری سخن خواهند گفت.» درست از آب درآمد. آقای علی ملاقلی‌پور در مستند «راه طی‌شده» این جمله مهندس بازرگان را حمل بر این گرفتند که مهندس بازرگان مشوق مبارزه مسلحانه بوده‌اند، در حالی که این‌طور نبوده است. مهندس بازرگان اصولا مشی تدریجی و اصلاح‌طلبی در پیش داشت، اما پیش‌بینی می‌کرد که اگر در ایران آزادی داده نشود و انسداد سیاسی به وجود آید، نتیجه آن خواهد شد. طبعا این فکر در میان خیلی‌ها بود. زمانی که من در پاییز ۱۳۴۱ به اروپا رفتم در میان گروه‌های مختلف مبارز زمزمه‌هایی برای رفتن به دنبال مبارزه مسلحانه به وجود آمده بود.

این زمزمه‌ها بیش‌تر در میان چه گروه‌هایی بود؟

افراد سازمان انقلابی حزب توده، که از حزب توده منشعب شده بودند، به فکر افتادند که زمینه مبارزه مسلحانه را فراهم کنند. حتی جبهه ملی ایران نیز همین ایده را داشت. در همان زمان شنیدم که آقایان خسرو و ناصر قشقایی، که هر دو عضو جبهه ملی بودند، به مصر رفته و مذاکراتی را در این زمینه انجام داده بودند. در نهضت آزادی شعبه خارج از کشور نیز آقایان پرویز امین و دکتر شریعتی، که با سران انقلاب الجزایر رابطه نزدیکی داشتند، در این باره با آن‌ها صحبت کرده و مشورت گرفته بودند که آیا می‌شود چنین کاری کرد یا خیر. کمی بعدتر گروه‌هایی به لبنان و فلسطین و ویتنام رفتند.

این فکر در آن زمان مطرح بود که چاره‌ای جز مبارزه مسلحانه وجود ندارد و، چون در ایران امکان آموزش وجود نداشت، در نتیجه تصمیم گرفتند به کشور‌هایی که آمادگی آموزش دارند، بروند. بنابراین، آقایان یزدی، چمران و امین به مصر رفتند. من البته از آقای علی شریفیان، یکی از اعضای نهضت آزادی، شنیده بودم که آقای طالقانی او و فرد دیگری را به سفیر مصر در عراق معرفی کرده بود تا در آن‌جا (مصر) رادیو راه بیندازند (در حدود سال ۱۳۴۱)، اما چمران و یزدی به دنبال آموزش بودند، نه راه انداختن رادیو.

هدف از سفر به مصر فقط توافق بر سر برگزاری دوره‌های آموزش نظامی برای اعضای نهضت آزادی بود یا ممکن بود برای مبارزه با رژیم هم درخواست نیرو از این کشور داشته باشند؟

اصلا بحث این نبود که از مصر انتظار داشته باشند که در ایران کاری انجام دهد یا نیرویی بفرستند.

اعضای نهضت آزادی از طرح مبارزه مسلحانه استقبال کردند؟

بله وقتی این فکر مطرح شد، آن‌ها آمادگی داشتند. تا آن‌جا که یادم هست، در حاشیه کنگره جبهه ملی در کارلسروهه آلمان بود که شرکت در چنین برنامه‌ای به من پیشنهاد شد. من تا آن موقع دکتر یزدی را ندیده بودم. البته با هم از طریق نامه ارتباط داشتیم و راجع به مبارزات‌شان شنیده بودم، اما رو در رو ملاقات نکرده بودیم. در حاشیه کنگره، یکی از دوستان مشترک ما به نام آقای مصطفی حقیقی، که عضو اتحادیه انجمن‌های اسلامی اروپا بود، پیغام آورد که آقای یزدی می‌خواهند مرا ببینند. من در آن‌جا با ایشان آشنا شدم و این موضوع را مطرح کردند. البته، پیش از این‌که این مطلب را از آقای یزدی بشنوم، پرویز امین در سفری به انگلستان به من گفته بود که چنین برنامه‌ای هست، اما از چند و، چون آن چیزی نگفت. من در آن موقع از طرف شرکتی در ایران برای یک دوره کارآموزی به انگلستان رفته بودم. برای همین، وقتی آقای یزدی این موضوع را مطرح کرد، گفتم باید اول زمینه‌اش را فراهم کنم، چون بورس تحصیلی هم از ایران داشتم. به هر حال، بعد از این‌که زمینه‌هایش فراهم شد، به سماع پیوستم. قبل از رفتن به مصر، یک ماه به ایران آمدم. دکتر یزدی گفت: «ما نمی‌توانیم به ایران برویم، اما احتمال این‌که تو بتوانی بروی و برگردی وجود دارد.»، چون کمتر مورد تمرکز ساواک بودم. به ایران آمدم، با دوستان صحبت کردن و به انگلستان برگشتم.

مهندس بازرگان در جریان این دوره‌های آموزشی بودند؟ چون دکتر یزدی در خاطراتش می‌نویسد در خلال مذاکرات مقدماتی با مصری‌ها و گرفتن پاسخ موافق آن‌ها، در بهمن ۴۱، گزارش مفصلی در این باره تهیه و از طریق مسافر برای مهندس بازرگان در ایران فرستادند. دکتر یزدی در مورد نظر مهندس بازرگان در این باره می‌نویسد: «در این نامه ایشان نظر موافق دوستان داخل ایران را با اصل ایجاد یک پایگاه تبلیغاتی در مصر برای راه انداختن رادیو و مفید بودن آن اطلاع دادند، اما در مورد ایجاد پایگاه جهت آموزش مبارزه مسلحانه نظر موافقی ندادند. البته ایشان با اصل استراتژی مبارزه مسلحانه مخالفت نکرده بودند، اما چندان امیدی به استقبال مردم به خصوص جوانان از چنین برنامه‌هایی نداشتند.»

بله، مهندس بازرگان در جریان بودند. البته من ارتباط مستقیم نداشتم که بدانم چگونه در جریان قرار گرفته‌اند. شاید ایشان از جزئیات اطلاع نداشتند، اما می‌دانستند که اتفاقاتی دارد می‌افتد و مخالفتی هم نداشتند.

دکتر یزدی در خاطراتش از شما به عنوان «یکی از بهترین اعضای گروه چه از حیث نظری و چه از جهت عمل» یاد می‌کند که «در عملیات رزمی از بهترین افراد» گروه در قاهره بودید.

البته درست است که یک بخش از آموزش‌هایی که در آن‌جا می‌دیدیم جنبه نظامی داشت، اما واقعا شاید نشود اسمش را آموزش چریکی گذاشت؛ چون همزمان با ما گروه‌هایی از ویتنام و فلسطین آمده بودند، تمرین‌هایی که آن‌ها داشتند واقعا سخت و کشنده بود، اما در مورد ما این طور نبود، چون هدف دوستان ما صرفا جنبه مسلحانه نبود و بیش‌تر هدف یادگیری مبارزه غیرعلنی و سازمان‌دهی این نوع مبارزات بود. به همین خاطر، در مقایسه با آن‌ها که تمرین‌های چریکی می‌دیدند، ما آموزش‌های خیلی ساده‌تری می‌دیدیم.

از جمله آموزش‌هایی که به ما می‌دادند نحوه استفاده از مواد منفجره و تله‌های انفجاری و مانند آن بود. در یک مورد، پلی را در یک روستان به ما نشان دادند و گفتند که نقشه این پل را بکشید و بعد محاسبه کنید که مواد منفجره به چه میزان و در کجا‌ها باید کار گذاشته شود تا در هنگام انفجار، پل به طور کامل از بین برود. در گروه چهار نفری ما، من از همه جدی‌تر برای مشارکت در تمرین‌ها و یادگیری تلاش می‌کردم. در این مورد هم، بقیه وقت کمتری صرف کردند، اما من یک شب تا صحب نخوابیدم، اول نقشه را با مداد کشیدم و بعد با خودکار، درست همان‌طوری که در دانشگاه به عنوان رسم فنی انجام می‌دادیم. یا گاهی اوقات دوستان به خاطر ضعف جسمانی از زیر تمرین‌ها در می‌رفتند، اما من، چون سابقه ورزش داشتم در این موارد جدی‌تر عمل می‌کردم. چند بار هم با دکتر چمران کشتی گرفتم، البته من مغلوب می‌شدم [می‌خندد]، چون چمران قهرمان کشتی بود، ولی می‌توانستم مقاومت کنم و فنون کشتی را از ایشان یاد بگیرم.

چه سالی به مصر رفتید و چند وقت در این کشور ماندید؟

در اواسط فوریه ۱۹۶۵ (اواخر بهمن ۱۳۴۳) از انگلستان به مصر رفتم و سه ماه یا بیش‌تر در آن‌جا بودم، سپس به آلمان رفتم.

بودجه سماع از کجا تامین می‌شد؟

من نمی‌دانم. موقعی که خودم به سوئیس رفتم، چون نمی‌توانستم کار کنم و درآمد داشته باشم، مقداری پول برایم فرستاده می‌شد، اما این‌که از کجا می‌آمد، نمی‌دانم. ممکن است که از طریق دوستان خارج از کشور، که تمکن بیش‌تری داشتند، تامین می‌شده است. البته، دکتر یزدی در خاطراتش نوشته است که دولت مصر هزینه‌های مسافرت و اسکان اعضای سماع را تامین می‌کرده است.

از طرف سماع به سوئیس فرستاده شدید؟

بله، قرار بود که من در سوئیس مستقر شوم؛ چون از ابتدا سفارت مصر در سوئیس برقرارکننده رابطه بود و ارتباطات از آن طریق انجام یافت. مثلا هیچ یک از کسانی که برای آموزش به قاهره رفته بودند، حق نداشتند که مستقیما با جایی مکاتبه کنند، بلکه باید نامه‌ها را به سفارت مصر در سوئیس می‌فرستادند تا از آن‌جا به مقصد فرستاده شود. مکاتبات دیگران با اعضای سماع هم از همان طریق انجام می‌یافت. افرادی هم که می‌خواستند برای گذراندن دوره‌های آموزشی سماع از ایران، خارج شده و به مصر بروند، کارهای‌شان باید از طریق سفارت مصر در سوئیس انجام می‌گرفت. برای همین قرار شد که من در سوئیس مستقر شوم تا بتوانم با اعضای سفارت از نزدیک ارتباط داشته باشم.

چند وقت در سوئیس ماندید؟

در مجموع دو بار و هر بار به مدت یک ماه به سوئیس رفتم. در بار اول که به سفارت مصر در سوئیس مراجعه کردم، خودم را با نام واقعی معرفی کردم، چون ما در مصر اسم مستعار داشتیم، اسم مستعار من احمد هراتی بود و وانمود می‌کردیم که از افغانستان رفته‌ایم. به مسئولان سفارت مصر در سوئیس گفتم که من از گروهی هستم که برنامه آموزشی داشتیم، آن‌ها گفتند که بررسی می‌کنند و اطلاع می‌دهند. یک نفر را هم معرفی کردند که فقط با او در تماس باشم.

در مصر که بودیم، عکس‌های زیادی گرفتیم، اما اجازه ندادند که هیچ‌یک از آن‌ها را خارج کنیم. حتی دقت می‌کردند اگر چیزی می‌خریم و قبضی می‌گیریم، قبض از بین برود. به همین علت، وقتی که به اروپا برگشتیم هیچ‌کس نمی‌دانست که در این مدت کجا بودیم و چکار می‌کردیم. من در سوئیس، برای ارتباط تلفنی با رابط سفارت مصر اسم مستعار ویلیام را برای خودم انتخاب کردم و، چون لهجه انگلیسی خوبی هم داشتم کسی شک نمی‌کرد. بعد از یک ماه، چون ویزایم داشت منقضی می‌شد، به آلمان برگشتم و پس از مدتی باز به سوئیس رفتم. در مدتی که در سوئیس بودم، سعی کردم که کار پیدا کنم یا ادامه تحصیل دهم تا بتوانم از این طریق اقامت بگیرم. اما به سختی به خارجی‌ها کار می‌دادند و شرایط پذیرش دانشگاه‌ها هم بسیار سخت بود از این رو، به نتیجه‌ای نرسیدم و به آلمان برگشتم. بعد از مدت کوتاهی، دوستان گفتند که بنا به دلایلی دیگر برنامه سماع ادامه نخواهد یافت. در نتیجه من تا پاییز ۱۳۴۵، که به ایران برگشتم، در آلمان ماندم.

چرا باید با هویت افغانی در مصر آموزش می‌دیدید؟

مساله هویت افغانی مطرح نبود، بلکه برای حفظ امنیت اعضای سماع، برای هر فرد نام و نام‌خانوادگی مستعار تعیین شده بود تا در صورت فاش شدن مفاد اسناد یا مکالمات، هویت واقعی افراد فاش نشود و، به طور کلی، اسرار سازمان لو نرود. سیاست کلی هم این بود که هر کس فقط به اندازه لازم اطلاع دریافت کند یا به دیگران اطلاع دهد. از همین رو، حتی برخی از اعضاء که از پیش یکدیگر را نمی‌شناختند، از نام واقعی یکدیگر آگاه نمی‌شدند. البته، مسئولان اصلی مصری از ملیت (و شاید هویت) واقعی ما آگاهی داشتند، ولی دیگران چیزی در این باره نمی‌دانستند و ما در مواردی، مثلاً هنگام صحبت کردن با یکدیگر به زبان فارسی، اگر مورد سؤال مصری‌ها قرار می‌گرفتیم، برای آن که ایرانی بودن ما فاش نشود خودمان را افغان معرفی می‌کردیم.

گروه چهار نفره شما شامل چه کسانی بود؟

نام همراهم از انگلستان مهدی طاهری بود. نام واقعی دو نفر دیگر را، به همان دلیلی که در پاسخ بالا گفتم، در آن موقع نمی‌دانستم و بعداً نیز جستجو نکردم.

برسیم به آستانه انقلاب و دیدار مهندس بازرگان با امام خمینی. به عنوان یکی از نزدیکان مهندس بازرگان آیا اطلاع دارید ملاقاتی که مهندس بازرگان در سال ۵۷ در نوفل لوشاتو با امام خمینی داشتند، نخستین ملاقات ایشان با امام بود؟

به احتمال زیاد نخستین ملاقات بود. من نشنیدم که قبل از آن ملاقاتی داشته باشند.

بعد از این ملاقات، نظر مهندس بازرگان راجع به امام چه بود؟

من مستقیما نظر ایشان را نشنیدم، ولی کسانی که شنیدند می‌گفتند ایشان از دو نکته ناراحت بودند: یکی این‌که مهندس بازرگان اصولا با این شکل انقلاب موافق نبود. طرح ایشان تغییر گام به گام بود که خودشان اصطلاح سنگر به سنگر را برای آن به کار می‌بردند. می‌گفتند باید مرحله‌ای جلو برویم و سنگر‌ها را یکی یکی فتح کنیم، اما امام مخالف بودند. نکته دیگر این‌که مهندس بازرگان احساس می‌کرد که امام بیش از اندازه خوش‌بین هستند و فکر می‌کنند که انقلاب راحت به نتیجه می‌رسد و نیرو‌های موثر، مثل آمریکا و انگلیس، را چندان به حساب نمی‌آوردند. مهندس بازرگان از این موضوع نگران بودند.

چطور شد که مهندس بازرگان نخست‌وزیری را پذیرفتند؟

هم خود ایشان و هم دیگرانی که معرف و توصیه‌کننده بودند اعتقاد داشتند که گزینه دیگری وجود ندارد، به‌خصوص استاد مطهری که از قبل با ایشان آشنایی داشت. در واقع، مهندس بازرگان یک حالت ذوجنبتین داشت یعنی هم در بین گروه‌های مذهبی، چون دانشجویان مسلمان و روحانیون مبارز، جایگاه داشت و هم در میان سیاسیون؛ ضمن این‌که روحانیون تجربه کار اجرایی نداشتند، ولی بازرگان تجربه کار‌های مدیریتی داشت؛ مدیریت لوله‌کشی تهران و بعد مدیریت شرکت ملی نفت و پالایشگاه آبادان را بر عهده داشت که هریک در نوع خود کار‌هایی سنگینی بود و ایشان امتحانش را خوب پس داده بود.

مهندس بازرگان درباره پذیرش نخست‌وزیری با مراجع وقت نیز مشورت داشتند و آقایان هم ایشان را تشویق کردند. فقط آقای طالقانی ایشان را از پذیرفتن این منصب بر حذر داشتند و می‌گفتند: «نپذیر، این‌ها وفادار نیستند، نمی‌توانی باهاشون کار کنی». در نهایت، مهندس بازرگان بنا بر مجموع توصیه‌هایی که به ایشان شد، نخست‌وزیری را پذیرفت، ضمن این‌که می‌دانست که اگر نپذیرد انقلاب به نتیجه نخواهد رسید. بعد‌ها هم ایشان در دفاع از این مسئله گفت: (قریب به مضمون): «اگر نمی‌پذیرفتم، خیلی‌ها به من انتقاد می‌کردند که چرا آن موقع که فرصت به ملیون رسید نپذیرفتید.»

وقتی امام خمینی در پاریس بودند در مصاحبه‌های‌شان تاکید می‌کردند که نمی‌خواهند حکومت کنند و به قم می‌روند و حکومت را به مردم می‌سپارند. همین کار را هم کردند، اما مدتی بعد خود مهندس بازرگان از امام دعوت کرد که از قم به تهران بیایند، دلیل‌شان چه بود؟

دلیلش این بود که فقط خود امام نبودند، روحانیون خیلی دخالت می‌کردند. البته، هیات دولت هم مرتبا برای دادن گزارش به قم می‌رفت و از امام راهنمایی می‌گرفت، ایشان هم مرتباط به دولت انتقاد می‌کردند، تا جایی که مهندس بازرگان در نامه‌ای از ایشان گله کرد و گفت: (قریب به مضمون): «اگر شما دولت را قبول ندارید، یا کسان دیگری را انتخاب کنید که بیش‌تر مورد اعتماد و هماهنگ باشند یا خودتان به تهران تشریف بیاورید و مستقیما کار‌ها را به دست بگیرید.» البته گزینه دوم بلافاصله اتفاق نیفتاد، بلکه بعد از این‌که امام دچار ناراحتی قلبی شدند و برای معالجه به تهران آمدند، مقدار زیادی بر کار‌ها تسلط یافتند و مدیریت بر کار‌ها بخشی مستقیما به وسیله خودشان و بخشی به وسیله شورای انقلاب و روحانیون طراز اول انجام می‌یافت.

چه شد که مهندس بازرگان پذیرفتند برای هر وزارتخانه یکی از روحانیون به عنوان معاون انتخاب شود، مثلا آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان معاون مهندس صباغیان در وزرات کشور انتخاب شدند و...؟

یکی از گله‌های مهندس بازرگان از روحانیون این بود که آن‌ها مرتبا خواست‌هایی از دولت داشتند یا دستور‌هایی به دولت می‌دادند و خودشان حاضر به قبول مسئولیت نبودند. در نتیجه، مهندس بازرگان گفت که به این شکل نمی‌شود، یا آقایان خودشان بیایند و کار‌ها را بر عهده بگیرند یا بگذارند دولت کارش را انجام دهد. با این تداخل مسئولیت‌ها و تعدد مراکز تصمیم‌گیری – آن‌طوری که ایشان اصطلاحش بود – نمی‌شود مملکت را اداره کرد. از طرفی هم، آن آقایان تجربه این کار را نداشتند. راه‌حلی که پیدا شد این بود که در ابتدا مقداری با مسائل آشنا شوند و مشکلات دولت را درک کنند، چون وقتی از مشکلات خبر نداشته باشند فقط می‌توانند ایراد بگیرند، اما وقتی خودشان مسئولیت به عهده بگیرند و مشکلات را لمس کنند مواضع‌شان تعدیل خواهد شد، ضمنا اگر قرار شد که بعدا خودشان مسئولیتی بر عهده بگیرند، تجربه به دست آورده باشند. همین مسئله در مورد ادغام شورای انقلاب و دولت هم پیش آمد. چون شورای انقلاب در آن موقع نقش قوه مقننه را ایفا می‌کرد و باید کار‌های دولت را به تصویب می‌رساند. از یک طرف هم، در خیلی از مواقع با تصمیمات دولت مخالفت می‌کرد؛ مثلا اعضای شورای انقلاب به کاندیدایی که برای وزارتخانه‌ای معرفی می‌شد ایراد می‌گرفتند و می‌گفتند که آن شخص نباشد. در مورد فرماندهان ارتش هم اشکال گرفته می‌شد. برای آن که این مسئله از بین برود گفتند که این دو را یکی کنیم، یعنی تعدادی از اعضای دولت به شورای انقلاب بروند و برعکس. این تصمیم در واقع برای هماهنگی بیش‌تر و جلوگیری از اصطکاک بین مراکز تصمیم‌گیری بود.

یعنی ورود روحانیون به وزارتخانه‌ها پیشنهاد خود مهندس بازرگان بود؟

این‌که شخصا پیشنهاد کردند یا مجموعه توصیه‌های دولت و اطرافیان منجر به پیشنهاد ایشان شد، من دقیقا نمی‌دانم، اما مطرح شدنش از زبان ایشان بود.

یکی از نقد‌هایی که به دولت موقت وارد می‌شود این است که در آن دوره دکتر یزدی اصرار داشتند هواپیما‌های اف – ۱۴ را به فروش بگذارند و استدلال‌شان این بود که ما احتیاجی به آن‌ها ندایم، در حالی که در جنگ با عراق یکی از نقاط قوت نیرو‌های نظامی ما همین هواپیما‌ها بود. نظر شما چیست و آیا به خاطر دارید که مهندس بازرگان چه نظری در این باره داشتند؟

در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب، قرارداد‌های متعددی برای خرید هواپیما و دیگر سلاح‌ها و مهمات نظامی با دولت آمریکا بسته شده بود که بخشی از آن تسلیحات را تحویل نداده یا ناقص فرستاده بودند. این قرارداد‌ها در دولت دکتر بختیار لغو شده بود و این مسئله ربطی به دولت موقت نداشت. درباره وضعیت قراردادها، شادروان دکتر یزدی گزارش مشروحی داده است که باید به آن مراجعه کرد.

امام خمینی در سخنرانی‌ای در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۶۰، در واکنش به اعتراض جبهه ملی به لایحه قصاص، بدون نام بردن از دکتر مصدق ابراز داشتند که سردسته جبهه ملی نیز مسلمان نبود: «یک گروهی که از اولش باطل بوده است من از آن ریشه‌هایش می‌دانم، یک گروهی که با اسلام و روحانیت اسلام سرسخت مخالف بوده‌اند از اولش هم مخالف بوده‌اند اولش هم وقتی که مرحوم آیت‌الله کاشانی دید که این‌ها دارند خلاف می‌کنند صحبت کرد این‌ها کاری کردند که یک سگی را نزدیک مجلس عینک بهش زدند اسمش را آیت‌الله گذاشته بودند. (گریه حضار) این در زمان آن [مصدق]بود که این‌ها فخر می‌کنند به وجود او، آن [مصدق]هم مسلم نبود.» مهندس بازرگان به این سخنان واکنشی نشان ندادند؟

یادم نمی‌آید، ولی شنیدم که عده‌ای، از جمله آقای جلال‌الدین فارسی، نزد امام رفتند و شهادت دادند که دیده‌اند که مصدق تکالیف دینی‌اش را انجام می‌داده و وجوه شرعی‌اش را می‌پرداخته است، اما گویا آقای خمینی حرف‌شان را پس نگرفتند و از آن رد شدند.

امام خمینی در بهمن ۱۳۶۶ در پاسخ به نامه سید علی‌اکبر محتشمی، وزیر وقت کشور، که از ایشان پرسیده بود آیا اعضای نهضت آزادی صلاحیت شرکت در انتخابات دور سوم مجلس شورای اسلامی و داشتن نماینده در آن را دارند یا خیر، از مجاهدین خلق به عنوان «فرزندان عزیز مهندس بازرگان» یاد کرده و نوشته بودند: «نهضت به اصطلاح آزادی صلاحیت برای هیچ امری از امور دولتی یا قانون‌گذاری یا قضایی را ندارند و ضرر آن‌ها، به اعتبار آن‌که متظاهر به اسلام هستند و با این حربه جوانان عزیز ما را منحرف خواهد کرد و نیز با دخالت بی‌مورد در تفسیر قرآن کریم و احادیث شریفه و تأویل‌های جاهلانه موجب فساد عظیم ممکن است بشوند، از ضرر گروهک‌های دیگر، حتی منافقین این فرزندان عزیز مهندس بازرگان، بیش‌تر و بالاتر است.» چه شد که امام خمینی چنین تعبیری را به کار بردند؟

در سخن مهندس بازرگان در مورد مجاهدین مغالطه‌ای صورت گرفته که من نمی‌دانم چه کسی آن را شروع کرده و به آن دامن زده است، به‌خصوص در این سال‌ها. اخیرا هم مستند «راه طی‌شده» دقیقا روی مسئله انگشت گذاشت، در حالی که مهندس بازرگان گفته بود: «فرزندان مکتبی و مجاهد من»، چون در آن زمان بین نیرو‌های خط امامی و مجاهدین خلق زد و خورد‌های خیابانی وجود داشت؛ تا جایی که گاهی افرادی از هر دو طرف کشته می‌شدند، مهندس بازرگان از دید یک پدر هردوی آن‌ها را نصیحت کرد و گفت: «این درگیری‌ها را کنار بگذارید. ما همه اهل یک مملکت و علاقه‌مند به یک انقلاب هستیم. از این کار‌ها دست بردارید.» در واقع مخاطب ایشان هر دو گروه بودند، اما عده‌ای .....گفته‌اند که ایشان خطاب به مجاهدین خلق گفته شما فرزندان من هستید. مهندس بازرگان در آن بیانیه و نامه از هیچ گروهی جانبداری نکرده و نگفته بود حق با کدام گروه بیش‌تر یا کمتر است.

بیانیه مهندس بازرگان در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۰ صادر شد، در حالی که نامه آقای محتشمی و پاسخ امام مربوط به بهمن ۶۶ است. یعنی شما معتقدید در این میان عده‌ای موجب شده بودند آن‌چه مد نظر مهندس بازرگان بود طور دیگری به امام منتقل شود؟ این افراد چه کسانی بودند؟

مسلماً بدگویی‌ها موثر بوده است، ولی، چون اطلاعات دقیق و مستند ندارم و ممکن است اشتباهی در بیان مطالب رخ دهد، وارد جزئیات نمی‌شدم. فکر می‌کنم که انگیزه آقای محتشمی در نوشتن نامه به امام در سال ۶۶ این بوده است که، چون انتخاباتی در پیش رو بود، او می‌خواسته است که نظر رسمی رهبر انقلاب را درباره مهندس بازرگان و نهضت آزادی ایران بداند تا بر اساس آن درباره تایید یا رد صلاحیت نامزد‌های مورد تایید نهضت آزادی عمل کند.

آیا شما هم جزو امضاکننده های نامه موسوم به نود امضایی در اعتراض به سیاست‌های دولت هاشمی رفسنجانی بودید؟ با توجه به این‌که تصور می‌رفت ممکن است نوشتن و امضای این نامه هزینه‌هایی داشته باشد چطور اعضای نهضت این ریسک را پذیرفتند؟

من جزو امضا کنندگان نامه معروف به نود امضایی نبودم. امضا کنندگان آن نامه دغدغه‌ها و نگرانی‌های بجایی در اره سرنوشت کشور و منافع ملی داشتند که آن‌ها را خیرخواهانه در آن نامه سرگشاده به رئیس‌جمهور اعلام کرده بودند. آنان مسلماً به خطرها و هزینه‌های احتمالی انتشار نامه آگاه بودند ولی شاید پیش‌بینی نمی‌شد که واکنش‌ها تا آن اندازه خشن باشد.


سرویس تاریخ «انتخاب» / فهیمه نظری
__________________
یک نماینده مجلس در جلسه عمومی به استاندار ... اعتراض کرد که دو سال است اینهمه فساد، فساد می‌کنی، یک دانه هم اسم بگو... استاندار بلافاصله در جواب این نماینده گفت: خودت...
alisosho آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
3 کاربر از alisosho بخاطر ارسال این پست تشکر کرده اند:
قدیمی 03-13-2020, 01:19 AM   #2
پرويز
 
تاریخ عضویت: Nov 2008
محل سکونت: Tehran
پست ها: 102
تشکرها: 198
در 76 پست 180 بار تشکر شده
Points: 8,502, Level: 62
Points: 8,502, Level: 62 Points: 8,502, Level: 62 Points: 8,502, Level: 62
Activity: 20%
Activity: 20% Activity: 20% Activity: 20%
پیش فرض پاسخ : "نهضت آزادی ایران" از جمال عبدالناصر تا بازرگان!!

نقل قول:
نوشته اصلی توسط alisosho نمایش پست ها
یکی از نقد‌هایی که به دولت موقت وارد می‌شود این است که در آن دوره دکتر یزدی اصرار داشتند هواپیما‌های اف – ۱۴ را به فروش بگذارند و استدلال‌شان این بود که ما احتیاجی به آن‌ها ندایم، در حالی که در جنگ با عراق یکی از نقاط قوت نیرو‌های نظامی ما همین هواپیما‌ها بود. نظر شما چیست و آیا به خاطر دارید که مهندس بازرگان چه نظری در این باره داشتند؟

در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب، قرارداد‌های متعددی برای خرید هواپیما و دیگر سلاح‌ها و مهمات نظامی با دولت آمریکا بسته شده بود که بخشی از آن تسلیحات را تحویل نداده یا ناقص فرستاده بودند. این قرارداد‌ها در دولت دکتر بختیار لغو شده بود و این مسئله ربطی به دولت موقت نداشت. درباره وضعیت قراردادها، شادروان دکتر یزدی گزارش مشروحی داده است که باید به آن مراجعه کرد.
در زمانی که ایشان این مصاحبه را ویرایش میکردند برای کاری پیش ایشان بودم و بحث مرحوم یزدی و این مساله شد.
پاسخ ایشان درست نیست اما تقصیر من است که راه دررویی برای پیرمرد گذاشتم.

یکی از حماقت های حضرات انقلابی باز پس دادن این هواپیما بود، که یکی از دلایل عدم شکست ما در 2-3 سال اول جنگ بود. خوشبختانه با تحلیل مرحوم منتظری و تلاش پرسنل نیروی هوایی از آن جلوگیری شد. هرچند امروزه کسانی که باعث شکست ما در آخر جنگ شدند، منکر هر گونه نقشی از سوی ارتش در جنگ هستند.
پرويز آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
3 کاربر از پرويز بخاطر ارسال این پست تشکر کرده اند:
قدیمی 05-06-2020, 08:47 AM   #3
alisosho
 
alisosho's Avatar
 
تاریخ عضویت: Mar 2009
پست ها: 13,666
تشکرها: 18,685
در 10,512 پست 33,365 بار تشکر شده
Points: 151,238, Level: 100
Points: 151,238, Level: 100 Points: 151,238, Level: 100 Points: 151,238, Level: 100
Activity: 100%
Activity: 100% Activity: 100% Activity: 100%
پیش فرض

«اندیشکده وودرو ویلسون» ۳۱ سند وزارت امنیت آلمان شرقی (اشتازی) را در مورد فعالیت‌های کمونیستی و ضدکمونیستی در ایران در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ منتشر کرده است که عمدتا متمرکز بر حزب توده است.

در ادامه ترجمه ی ششمین سند مربوط به وزارت امنیت آلمان شرقی، آمده است:

درباره نقش اسلام در ایران

تاریخ: 1980

ضرورت پرداختن به این موضوع
درباره تاریخ مکتوب اسلام در ایران
برخی جزییات شخصی درباره آیت الله خمینی و نخست وزیر بازرگان
نفوذ [امام] خمینی در سیاست خارجی
نتیجه گیری


1:

در اصل سه دلیل موجب پرداختن ما به این موضوع شده اند:

انقلاب ضدامپریالیستی و دموکراتیک ایران که منجر به سقوط شاه – دیکتاتور و عامل امپریالیسم خارجی شد و تحت هدایت روحانیت شیعه و در راس آن آیت الله خمینی انجام گرفت. برای تحلیل موقعیت داخلی و پیش بینی تحولات احتمالی به عنوان یک جمهوری اسلامی، پرداختن به اسلام شیعی و تاریخ آن بسیار مهم است. پرداختن به اسلام شیعی و تاریخ آن برای تحلیل موقعیت داخلی و پیش بینی تحولات احتمالی ضروری است.
علاوه بر این سیاست خارجی جدید در برخی لحظات مهم را می توان بر اساس شرایط هدفمندی مانند توازن بین المللی قدرت، یا نیروهای داخلی مانند بورژوای لیبرال و همینطور مبانی ایدئولوژیک اسلام شیعی، توضیح داد.
تدوین نظریاتی مبنی بر اینکه چطور در شرایط پراکندگی اجتماعی و سیاسی یا انقلابی (و در برخی شرایط ضدانقلابی) چطور نیروهای مذهبی می‎توانند توده ها در مدت کمی بسیج کنند
2:

93% جمعیت ایران مسلمان است که از آنها 95% شیعه هستند که یکی از دو جریان اصلی اسلام است. شیعیان پیروان امام علی، یکی از پسرعموهای پیامبر، محمد [(ص)] هستند (شیعه در فارسی معنایی شبیه گروه‌بندی دارد).
شیعیان بزرگترین فرقه اسلامی هستند. خارج از ایران مرکز اصلی آنها در عراق، پاکستان، عمان، بخش های شرقی ترکیه، لبنان و شرق آفریقا است. شیعیان مانند سنی ها (پیروان دیگر جریان اصلی اسلام) قرآن را قبول دارند. یکی از عقاید محوری آنها اعتقاد به بازگشت امام مهدی است که در سال 871 پس از میلاد به قتل رسید.
هیچ سلسله مراتب ثابتی در داخل روحانیت شیعه وجود ندارد، هرچند نوعی سلسله مراتب خاص و پذیرفته شده در آن وجود دارد. روحانیون عادی را ملا می نامند. بعد از تحصیلات حوزوی بیشتر آنها به عنوان علما می رسند. بخش قابل احترام تر این علما را مجتهدین می نامند. در میان آنها نیز، آنهایی که اقتدار بیشتری دارند خود را آیت الله می نامند. آیت الله ها یک آیت الله العظمی انتخاب می کنند که رهبر مذهب شیعه است. البته جریان های متفاوت – میانه رو یا محافظه کار – هم وجود دارند مثل آیت الله شریعتمداری یا افراطی هایی مانند ....و طالقانی.

مراکز مذهبی شیعه شهرهای قم و مشهد است.

برای ارزیابی دقیق نقش اجتماعی شیعه و روحاینت آن، ضروری است که اصول زیر را مدنظر داشته باشیم:

برخلاف بقیه مسلمانان، شیعیان به تعیین تمامی امور از طریق خداوند اعتقاد ندارند. آنها اسلام را مذهبی می دانند که می تواند پیشرفت خلاقانه داشته باشد. این رویکرد را می توان در انعطاف بیشتر تشیع ایرانی در ارزیابی احکام امروزی دید. لذا در ارزیابی [امام] خمینی، صرفا نگاه به ارزشهای او در دهه شصت کافی نخواهد بود.
شیعیان همیشه دکترین خود را مبارزه ای علیه سرکوبگران دانسته اند که به اعتقاد آنها نوعی انتقام از قتل الگوهای مذهب شان است.
اعلامیه های عمومی در دسامبر 1978، [آیت الله] خمینی را به نوعی امام اعلام کردند (کسی که شیعیان منتظر بازگشتش بوده اند) به همین دلیل دعوتهایی که [امام] خمینی انجام می داد برای معتقدان به تشیع قابل توجیه می شد
به دلیل توسعه کاپیتالیستی اعمالی در ایران و کاهش سنت های مذهبی متناسب با آن، روحانیت بیشتر و بیشتر در زندگی اجتماعی ایرانی ها نفوذ پیدا می کنند.

روحانیت شیعه معمولا به عنوان اپوزیسیون رژیم حاکم عمل کرده اند زیرا منافع خود آنها محدود یا قطع شده است. تاریخ ایران نمونه های متنوعی از این دست مطرح می کند که روحانیت رهبری جنبش های توده ای را در دست گرفته است. لذا شورش سال 1848 علیه حاکمیت دیکتاتوری هم به رهبری روحانیت انجام شد که هنوز بسیاری در ایران از آن به احترام یاد می کنند. از نظر رخدادهای انقلابی از سال 1905 تا 1911 روحانیت از تلاش توده برای ایجاد قانون اساسی حمایت کرد.

از سال 1950 تا 1953 مردم ایران با سرکوب خارجی و برای استقلال تلاش کردند که بخش هایی از روحانیت تحت رهبری آیت الله کاشانی از آن حمایت کردند. او با بیان احتمال اعلام جهاد علیه کافران در ایران، از خواست مردم برای داشتن میهنی آزاد از سرکوبگران حمایت کرد.

ژوئن 1963 با خواست های انقلابی، آغاز جدایی روحانیت شیعه از شاه بود. با وجود تلاش های شاه برای وارد کردن دوباره روحانیت به داخل نظام، اما مخالفت های [امام] خمینی افزایش یافت. در آن شرایط، این اپوزیسیون روحانی امکان یافته بود تا شکل و محتوای خواست‌های گفته شده را تعیین کند زیرا نفوذ گسترده‎ای در توده ها داشت. دلایل اصلی این قدرت در تعیین نتیجه، نفوذ شدید سنت‌های شیعی در میان توده است. گرایش های دموکراتیک خاص در جهان بینی شیعه و ارتباط دایم آن با نیروهای ملی گرا و ضدامپریالیستی هم وجود دارند.

بعد از آنکه شاه حکومت سرکوب شدید را علیه هرگونه مخالفتی در اوایل دهه شصت ایجاد کرد، الهی بودن مساجد، تنها مامن ممکن را در برابر شاه بوجود آوردند. در سنت شیعه، مساجد مراکزی بسیار مهم هستند. به همین شکل، ایده های سیاسی برای سرنگونی شاه هم تنها در قرابت بسیار با قوانین اسلام قابلیت رشد داشتند که تا حد زیادی توسط توده ها پذیرفته شده بودند. با ادامه این تلاش، نیاز به ایجاد الگوهایی برای ایجاد یک جمهوری اسلامی، باید توسط روحانیت برطرف شود.

3:

روح الله خمینی در آغاز قرن در شهر مذهبی خمین به دنیا آمد، پدرش در درگیری‎های انقلابی سال‎های 1905 تا 1911 کشته شد. پدر و پدربزرگش که هردو عنوان آیه الله داشتند روح الله خمینی را با روحیه اسلامی تربیت کردند. خمینی از آنها آموخت که اجرای نظریات اسلامی به بهترین شکل از طریق مبارزه با دشمنان آن ممکن می‏شود. خمینی در سنین جوانی به شهر قم رفت و در آنجا به آیه الله شناخته شده ای تبدیل شد. بعد از مرگ آیه الله بروجردی، خمینی جایگزین او شد.
در کتابی که در سال 1941 توسط [امام] خمینی منتشر شد، او خلاصه‌ای از حملات خود به دیکتاتوری تحت حاکمیت پدر شاه را آورده است. [امام] خمینی در سال 1963 بعد از سخنرانی درباره «آزادی، استقلال و تلاش علیه تسلط بیگانگان» دستگیر شده و برای مدت کوتاهی به زندان رفت. اما تظاهرات گسترده باعث آزادی او شد و در سال 1964 بعد از انتشار نظراتی درباره برتری مشاوران نظامی آمریکایی در ایران، تبعید شد. در سال 1978 یک مقاله ضد [امام] خمینی در یکی از روزنامه های ایران تبدیل به جرقه ای برای اعتراضات در این کشور شد و در این مدت [امام] خمینی به نماد جنبش تبدیل شد. [امام] خمینی دیدگاه خود درباره جایگاه مذهب اسلام در دولت را در دوره تبعید در اواخر دهه شصت در کتابی با عنوان «حکومت اسلامی» بیان کرد (سخنرانی های او در دهه 1970 هم باید مدنظر قرار بگیرد – باید این را یک روند بدانیم). در آنجا او نوشت «این قوانین بلوک شرق یا غرب نبود که فرود روی ماه را ممکن کرد، بلکه آنها قوانینی متناقضند. از دید من هردوی انها عقب مانده اند به این دلیل که نمی توانند محاسن روحانی را در جوامع خود پیاده کنند. پیشرفت مادی که آنها به آن رسیده اند زاده پیشرفت روحانی است. در اسلام، حکومت به معنی اجرای قوانینی است که خداوند به پیامبر محول کرده و او را به آنها را ملزم کرده. در اسلام هیچ تفکیکی بین حکومت و مذهب وجود ندارد.


دیدگاه های [امام] خمینی در مقام رهبر شیعیان به حزب توده هم به این ترتیب است. شکل آینده حکومت ترکیبی از نظرات اکثریت مردم خواهد بود. مارکسیست ها تنها یک قطره از اقیانوس هستند، و هرگز نمی توانند خواست خود را با بی توجهی به مردم اعمال کنند. لذا [امام] خمینی هیج امکانی برای همکاری با آنها در سطح دولت نمی بیند. با این وجود آنها آزادند دیدگاه‌ها و استدلال‎های خود را تبلیغ کنند. مواضع [امام] خمینی در مقام رهبر شیعیان در برابر یهودیان یا اسراییل به این شکل نشان داده شده: در کتابش به نام «حکومت اسلامی» خمینی توضیح داده است که یهودیان جهان در حال برنامه ریزی «یک توطئه علیه اسلام» هستند. باید به هر وسیله ای آنها را متوقف کرد. [امام] خمینی در صحبت با رسانه ها گفت «کشورهای عربی نباید اجازه وجود به کشور اسراییل بدهند و باید آنها را تحریم کرد. ما معتقدیم هیچ مبنای حقوقی برای موجودیت اسراییل وجود ندارد. فلسطین بخشی از قلمروی اسلام است و به این ترتیب باید به مسلمانان برگردانده شود».

گفته می‏شود نخست وزیر بازرگان فردی با اصول، پرهیزگار، بسیار باهوش و مدافع حقوق مدنی است که اتفاقا یک ضدکمونیست است. همانطور که قبلا گفتیم، او در زمان مصدق رییس شرکت ملی شده نفت بود. او مدیر دانشگاه فنی بود. او فیزیکدان و شیمی دان و نویسنده کتاب‌های متعدد درباره اسلام شیعه در زمینه اصلاحات و سازگاری با عصر مدرن نوشته است. او را می‎تواند پیشروترین مدیر نظریه پرداز اصلاحات در اسلام شیعی دانست که در 15 سال گذشته اتفاق افتاده است، هرچند توده‌ها هنوز متوجه این مسئله نشده‎اند. او در کابینه جدید خود «تکنوکرات‌های راستگرا» را منصوب کرده است و لذا در صورت شکل گیری جمهوری اسلامی، هیچکس نمی تواند آن را بازگشت به قرون وسطی بداند. بازرگان را نماینده بورژوای لیبرال می دانند که هدف خود را در اجرای وعده ها می داند و هیچ علاقه ای به ادامه انقلاب ندارد.

4:

در یک مصاحبه رادیو تلویزیونی، در روز 18 فوریه 1979، [امام] خمینی گفت که ابرقدتها ابتدا علیه او و جنبش او بودند اما حالا و بعد از پیروزی سریع، تلاش می کنند ارتباط خوبی با او برقرار کنند. حتی شوروی علیه او بود، هرچند شدت آن کمتر از آمریکا بود. در این شرایط، مهم است که نگاهی دقیق به سخنان .....[امام] خمینی درباره روابط با شوروی داشته باشیم.

ایران جدید به دنبال ایجاد رابطه با همه کشورهاست، هرچند هیچ رابطه خاصی با کشورهای غربی وجود نخواهد داشت و تمرکز سیاست خارجی، مطابق دستورات قرآن، بر روابط با کشورهای اسلامی و مهمتر از همه روابط با فلسطین خواهد بود. او مدعی است که همیشه رابطه خوبی با نهصت آزادیبخش فلسطین داشته و از یکدیگر حمایت می کنند. این مسئله برای روابط خارجی او بسیار مثبت است. «اپوزیسیون اسلامی ضدانقلاب در افغانستان» یک شکل بزرگ برای خمینی است.

روز 18 فوریه رهبر اپوزیسیون اسلامی ضدانقلاب تلگرافی را برای [امام] خمینی فرستاد که در آن با قدرت دولتی پیشرو در افغانستان مخالفت کرده بود. باید منتظر پاسخ [امام] خمینی بمانیم.

[امام] خمینی و بازرگان تلاش می کنند شبه نظامیان فرانسوی را جایگزین نظامیان آمریکایی کنند.

5:

نظارت بر فعالیتهای اطلاعاتی غرب: بر اساس مطلبی در روزنامه آمریکایی واشنگتن پست، دولت آمریکا به سازمان های اطلاعاتی این کشور دستور داده است تا همه جنبش‎ها و سازمان‌های اسلامی را زیر نظر داشته باشند (تقریبا 500 مورد اسلامی وجود دارد) و بصورت مداوم و دقیق درباره آنها گزارش بدهند، این درسی است که آنها از رخدادهای ایران گرفته اند. سازمان اطلاعات آمریکا در این مورد کاملا اشتباه کرده بود و حتی یکی از گزارش‎های سازمان اطلاعات اسراییل را رد کرده بود که در ژوئن 1978 شورش‎های گسترده را پیش بینی کرده بود. و در دفاع از عملکرد خود می گفتند که حکومت شاه حداقل 10 سال دیگر دوام خواهد داشت.
__________________
یک نماینده مجلس در جلسه عمومی به استاندار ... اعتراض کرد که دو سال است اینهمه فساد، فساد می‌کنی، یک دانه هم اسم بگو... استاندار بلافاصله در جواب این نماینده گفت: خودت...
alisosho آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
پاسخ


کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان)
 
ابزارهای موضوع
نحوه نمایش

قوانین ارسال
شما نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید.
شما نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید.
شما نمی توانید فایل پیوست کنید.
شما نمی توانید پست های خود را ویرایش کنید.

BB code فعال
شکلک ها فعال
کد [IMG] فعال
کد HTML غیر فعال

مراجعه سریع


ساعت جاری 12:29 AM با تنظیم GMT +4.5 می باشد.


Powered by vBulletin Version 3.8.7
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd

Persian Language Powered by Mihan IT