هشداری که در غوغای انتخابات آمریکا گم شد (شهیر)

[شهاب]

در حالیکه مبارزات انتخاباتی در آمریکا در جریان بود و به روزهای اوج خود نزدیک می شد گروهی از برترین مغزهای متفکر سیاسی آمریکا از هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات در فکرانباره ای بنام "مرکز سیاست های دو حزبی" (Bipartisan Policy Center) گرد هم آمدند تا در خصوص خطر ایران و نحوه برخورد با این کشور برنامه ای برای رئیس جمهور بعدی، هر کس که می خواهد باشد، تهیه کنند.

گزارش مزبور با عنوان "مواجهه با یک چالش، سیاست آمریکا در ارتباط با برنامه هسته ای ایران" در میان سکوتی حیرت انگیز تهیه و تدوین گردید و به اتفاق آراء توسط تمامی اعضاء مرکز مورد تصویب قرار گرفت. مغز متفکری که هدایت تهیه گزارش را بر عهده داشت کسی نبود مگر یک سوپرعقاب حامی اسرائیل یعنی آقای دنیس راس که من در این مقاله به تفصیل در مورد او سخن گفتم. دنیس راس از طراحان حمله به عراق و از یاران نزدیک یک نئوکان نه چندان خوشنام یعنی پال ولفوویتس است که در کابینه ریگاننیز زیر دست او انجام وظیفه می کرده است.

روح گزارش کمترین تفاوتی با سیاست های جورج بوش از خود نشان نمی دهد و شاید بتوان گفت که شدیدتر و تهاجمی تر هم هست. گزارش برای مقابله با فعالیت های هسته ای ایران پیشنهاد می کند که می بایست "مجموعه ای از سیاست های جدید، منضم شده به یکدیگر، شامل تمهیدات دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی" بطور همزمان بکار گرفته شود. "مواجهه با یک چالش" که توسط مایکل روبین (Michael Rubin) یک نئوکان افراطی فعال، و عضو فکرانباره انستیتوی آمریکن اینترپرایز (AEI) انشاء شده و توسط تمامی مشاوران رده بالای آقای اوباما از جمله دنیس راس، چارلز راب (Charles Robb) و اشتون کارتر (Ashton Carter) بدون کم و کاست مورد تائید و تصویب قرار گرفته است با لحنی که کاملا موازی و همسو با سیاست های جورج بوش بنظر می رسد می گوید: "باور ما این است که حمله نظامی گزینه ایست عملی و باید به عنوان آخرین راه حل برای متوقف نمودن فعالیت هسته ای ایران (در دستور کار) باقی بماند."

"مرکز سیاست های دو حزبی" در گزارش خود می افزاید، "پیشرفت تهران (در زمینه هسته ای) به این مفهوم است که حکومت بعدی آمریکا وقت کم و گزینه های کمتری برای برخورد با این تهدید در اختیار دارد." یکی از مواردی که صراحتا بعنوان حربه ای برای مقابله با ایران از آن نام برده شده، تحریم و جلوگیری از ورود بنزین به ایران است.

مسئله بسیار درخور اهمیت اینست که در این گزارش آشکارا کمترین اشاره ای به گزارش NIEکه توسط ١۶ مرکز اطلاعاتی آمریکا تهیه گردیده و طی آن اعلام شده بود که ایران درگیر فعالیت های مربوط به ساخت سلاح های اتمی نیست، نشده است. این امر می تواند نمایانگر آغاز دورانی باشد که پرونده گزارش مذکور بسته شده اعلام می شود.

ظهور این "گروه توافق" و انحراف بارز آن از پیشنهادات و راه حل های گروه بیکر- همیلتون بار دیگر یادآور این واقعیت تلخ است که احتمالا تفاوت عمده اوباما با مک کین می تواند در روش رسیدن به نقطه نهائی و به عبارت دیگر "تاکتیک محض" بوده باشد. در حالیکه میلیون ها آمریکائی با آرزوی رسیدن به جهانی متفاوت در پشت کاندیدای دموکرات گرد آمدند الیت قدرتمند آمریکائی در صدد است که از این موقعیت چشمگیر برای رسیدن به هدف نهائی یعنی دست زدن به یک تهاجم نظامی علیه ایران استفاده کند.

گزارش مواجهه با یک چالش با تکرار پی در پی خطر دستیابی ایران به سلاح اتمی، پیشنهاد می کند که رئیس جمهور جدید آمریکا باید بلافاصله و بدون فوت وقت، حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس را تقویت کند. چشمهای انسان با خواندن یک بخش از گزارش از شدت حیرت گرد می شود چرا که کمترین همخوانی با شعارهای انتخاباتی اوباما ندارد. گزارش می گوید: "این امر (تقویت حضور نظامی در خلیج فارس) باید همان روز اولی که رئیس جمهور وارد کاخ سفید می شود آغاز گردد بخصوص که احتمالا جمهوری اسلامی و نیروها و جریانات وابسته به آن در تلاش خواهند بود که (عزم) حکومت جدید را محک بزنند. اتخاذ مواضع (نظامی) در خلیج فارس باید توسط آمریکا و متحدان آن و با فرستادن ناوگان و گروه های ضربت جدید و هم چنین مین روبها و ادوات دیگر جنگی شکل گیرد."

اما آنچه که در میان هیاهوی کر کننده انتخابات گم شد مقاله ای بود که در شب انتخابات در نیویورک تایمز منتشر گردید. مقاله نیویورک تایمز هشداری بود در خصوص این اجماع دو حزبی در واشنگتن و اینکه از این پس باید منتظر یک سیاست بسیار تهاجمی در ارتباط با ایران بود. مقاله از این سخن می گفت که در حالیکه مردم در غوغای مبارزات انتخابات و اخبار مربوط به آن غرق شده بودند، در پشت صحنه، برجسته ترین مشاوران مک کین و اوباما با یکدیگر به توافق رسیدند که رئیس جمهور بعدی خط مشی فشار و آماده شدن برای حمله نظامی را پی گیری کند.

در بخش آغازین مقاله مزبور که توسط خانم کارول گیاکومو (Carol Giacomo) و به عنوان نگاه سردبیر منتشر گردید می خوانیم: "آنچه که این روزها در واشنگتن مشهود است اینست که مطالعات، تحلیل ها و تفسیرها، ملاقاتها و جلسات، کنفرانس ها و بحث های داخل کنگره از سوی افرادی منطقی از هر دو حزب حول محور گزینه نظامی همراه با اقدامات جدید دیپلماتیک علیه ایران دور می زند."

مقاله نیویورک تایمز ما را از سخنان یکی از نزدیکترین مشاوران اوباما یعنی ریچارد دنزیگ (Richard Danzig) آگاه می کند که گفته است "حمله به ایران گزینه وحشتناکی است اما چه بسا که در یک جهان وحشتناک ما ناچار به انتخاب یک گزینه وحشتناک شویم."

خانم گیا کومو نویسنده طراز اول نیویورک تایمز اضافه می کند، آنچه که مرا نگران می کند اینست که ما درست در همان مسیر پیش از جنگ عراق گام برمی داریم. آنروزها در حالیکه همه ما در شوک حوادث ١١ سپتامبر بسر می بردیم در واشنگتن برنامه حمله به عراق ریخته می شد. پیش از آنکه آمریکائیها بدانند که چه چیزی در حال وقوع است حلقه های سیاسی به نتیجه رسیده بودند که باید صدام از میان برداشته شود. من که آنروزها خبرنگار سیاسی رویترز بودم امروز احساس مسئولیت می کنم که چرا هیچ کاری برای توقف این تجاوز فاجعه آمیز انجام ندادم.

بحران عظیم و بی سابقه اقتصادی امروز در آمریکا ممکن است که رنج و محنت میلیون ها انسان را رقم بزند اما برای گروهی که در واشنگتن نیروی تعیین کننده ای در تعیین سیاست آمریکا در امور خاورمیانه به شمار می روند موقعیتی است استثنائی که از شوک موجود در جامعه استفاده کرده و در میان سرسام ناشی از بحران موجود تکلیف خود را با حکومت ایران یکسره کنند، بی توجه به اینکه چگونه میلیون ها انسان در ایران و سپس در منطقه و حتی در خود اسرائیل آماج جنگی بی انتها و خونبار قرار می گیرند.


این جنگ، جنگ بر سر تصاحب زمین نیست که بتوان به سادگی با توافق و سازش آنرا به پایان آورد. جنگی است که نیروی محرکه آنرا ایدئولوژی تامین می کند و لذا در صورت آغاز، پایانی بر آن متصور نیست. بیهوده نبود که رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا هشدار داد که حمله به ایران باعث خواهد شد که ما نسل جدیدی از جهادی ها را خلق کنیم تا آنجا که نوادگان ما نیز در همین آمریکا خود را درگیر جنگ با دشمن خواهند دید.
فراموش نکنیم که نائومی کلاین در "دکترین شوک" با دقتی خیره کننده به ما در خصوص پدیده شوم شوک درمانی هشدار داده است. فضائی که امروز در آمریکا حاکم است زمینه دست زدن به یک شوک درمانی را مهیا کرده است.



مقاله جالب دکترين شوک را مي توانيد در اينجا مطالعه کنيد.

شهیر شهیدثالث
www.shahirblog.com

[شهاب]

دوستان عزیز اگر می توانید این مقاله را لطفا در فوروم های دیگر نیز بگذارید. خیلی ممنون. ادمین

[alireza]

مثل آب سردی بود که روی آدم بریزند.

[حاجی جفرسون]

ادمین و alireza عزیز .این مقاله عباس عبدی هم نکاتی در این رابطه دارد.
این لینک مقالهhttp://www.iranamerica.com/forum/showthread.php?t=1327
خلاصه موارد مرتبط شامل میاحث زیر است.
اينكه ايران چه مي‌كند، با توجه به شرايط‌هاي متفاوتي كه در داخل وجود دارد، خيلي قابل پيش‌بيني نيست. اما در نهايت تصور من اين است كه فرصت به دست آمده براي ايران به ضد خودش تبديل مي‌شود. به اين دليل كه ايران هنوز آمادگي مصالحه روي موضوعاتي كه مدت‌ها است در موردش با غرب اختلاف دارد را در خودش نمي‌بيند و چون آمادگي اين كار را ندارد گامي كه باراك اوباما و امريكا براي مصالحه برخواهند داشت عملاً با بن‌بست مواجه خواهد شد و چون چهره و سياست منطقه‌اي آمريكا با حضور اوباما تا حدي بازسازي مي‌شود، ممكن است آنها با قدرت بيشتري مواضع تندتري عليه ايران اتخاذ كنند، در نتيجه بهبود روابطي از نظر من شكل نخواهد گرفت
اگر چنانچه فضا را وارد گفت‌وگو و ديالوگ‌ كنند يك‌جور تاثير مي‌گذارد و اگر تندروي كنند، تاثيري ديگر. اما پيش‌بيني‌ آن به نظر من كار بسيار سختي است
از اين پس در اين زمينه كار ايران سخت‌تر از زمان بوش است. به دلايل متعدد و موقعيتي كه اوباما دارد و عملاً مي‌تواند جدي‌تر و محكم‌تر با انتخابات ايران برخورد كند.
*فكر مي‌كنيد اين احتمال وجود دارد كه مساله حمله نظام به ايران مطرح شود، آن هم از سوي اوباماي دموكرات.؟
او اين مساله را در ابتدا مطرح نمي‌كند. اما اگر رفتار قبلي‌ را دو طرف و حتي تندتر ادامه دهند مساله حمله نظامي هم در ذهن دولتمردان امريكا نقش مي‌بندد.
*چه اتفاقي در مورد مذاكرات دو طرف مي‌افتد؟
حالا بازي در زمين ايران پيگيري مي‌شود و اين به نظر دولتمردان ايراني بستگي دارد كه در مورد مذاكره‌ پا پيش بگذارند يا نه. اما نكته‌يي حائز اهميت است كه مذاكره معناي مقدمي دارد و آن اين است كه طرفين حاضر به مصالحه شوند و با توجه به آن اراده، مذاكره خواهند كرد اما اگر در مورد چنين مصالحه‌يي طرفين به توافق نرسند يا اراده‌يي به مصالحه نداشته باشند مذاكره آغاز نمي‌شود يا اگر شروع شود جز دعوا و افزايش اختلاف نتيجه‌يي ندارد.
آنها اساس سياست كنوني خود را به هيچ وجه تغيير نخواهند داد و حتي اوباما مساله را تشديد خواهد كرد ولي در كوتاه‌مدت قضيه حمله را مطرح نخواهد كرد. چون بايد راه‌هاي زيادي را آزمايش كند تا به نتيجه‌گيري برسد. گفتم كه همه چيز به داخل برمي‌گردد و واكنش مسوولان به رويدادي كه در امريكا رقم خورده است.
علاوه بر این مقاله دکترین شوک شهیر را اینجا ادمین جان اگر بگذاری بنظرم از اهم واجبات است چون دوستان لینک های ضمنی متن را کمتر مرحمت می فرمایند. ممنون

[حاجی جفرسون]

این هم نوشته ای در روزنامه جمهوری اسلامی:
« ريچارد دانزيج » وزيرامور دريايي سابق آمريكا و « جوناتان اسكات جرايشن » مشاور امنيت ملي آمريكا به عنوان مشاوران باراك اوباما پس از پيروزي نامزد دمكرات در انتخابات رياست جمهوري آمريكا خواستار تشكيل نشست كوتاه اما فوري با ديك چني در واشنگتن شدند. پايگاه خبري « فيلكا » نوشت : دو معاون نخستين رئيس جمهور سياهپوست آمريكا با اظهارات شديداللحن به چني درباره هرگونه اقدام براي حمله به ايران و سوريه در فاصله زماني باقي مانده تا روي كار آمدن اوباما در ديماه آينده هشدار دادند. فيلكا افزود : مشاوران رئيس جمهور برگزيده آمريكا خواستند به يكي از تندروهاي دولت بوش هشدار دهند كه مبادا با اقداماتي به سياست هاي اوباما در دوره حكومتش ضربه وارد كند.

[faramarz]

جالب است که نظر 20 کارشناس که برای اوباما تهیه شده بکلی با این گزارش فرق می کند. 20 کارشناس اوباما را به سمت آشتی هدایت می کنند. چقدر تصمیم گیری برای اوباما سخت است.

[keefer]

"Even if Tehran does not actually build or test a nuclear
weapon, its establishment of an indigenous enrichment
capability places the region under a cloud of ambiguity
given uncertain Iranian capacities and intentions. Such
ambiguity will give the Islamic Republic a

de facto nuclear
deterrent, which could embolden it to reinvigorate its...."

من هنوز در راه خوندن اين دستورا عمل ميباشم ولی با اين برداشت ايران چگونه ميتواند بسازد و يا برخورد کند؟ اين راهی برا استقلال ايران نميگزارد

[شهاب]

نوشته اصلی توسط keefer

"Even if Tehran does not actually build or test a nuclear

weapon, its establishment of an indigenous enrichment
capability places the region under a cloud of ambiguity
given uncertain Iranian capacities and intentions. Such

ambiguity will give the Islamic Republic a

de facto nuclear

deterrent, which could embolden it to reinvigorate its...."

من هنوز در راه خوندن اين دستورا عمل ميباشم ولی با اين برداشت ايران چگونه ميتواند بسازد و يا برخورد کند؟ اين راهی برا استقلال ايران نميگزارد

This is nothing short of slavery

[ilia786]

اين را هم دكتر پيروز مجتهدزاده گفته:

: امريكا به بوركينافاسو هم نمي تواند حمله كند.

رييس بنياد پژوهشي يوروسويك لندن گفت: درحال حاضر حمله آمريكا به ايران منتفي است واين كشور نه تنها به ايران بلكه به بوركينافاسو هم نمي تواند، حمله كند.

به گزارش ايرنا، دكتر پيروز مجتهدزاده عصر چهارشنبه در همايش آمريكا وبحران اقتصادي جهان وتحولات نوين پس از بوش در دانشگاه آزاد اسلامي قم اظهارداشت: آمريكا در عراق روزي يك ميليارد دلار خرج كرده وبابت جنگ عراق و افغانستان تاكنون يك تريليون دلار بدهكار شده است.

وي تاكيد كرد: همه طرح‌هاي آمريكا در عراق و افغانستان شكست خورده است و امروز آمريكا مي‌خواهد از عراق فرار كند و در افغانستان با طالبان براي خروج از اين كشور مذاكره نمايد.

منبع: http://www.rajanews.com/detail.asp?id=19663

اين هم نظري است براي خودش!

[sara123]

با انتخاب هیلاری کلینتون بنظر شما مطلب طرح شده در این مقاله و در گزارش مربوطه بیشتر تثبیت خواهد شد و یا کاخ سفید از آن فاصله خواهد گرفت؟

[keefer]

همونطور که به نظر ميرسيد از اول اوباما قادر به عقب نشينی از سياست ضرب و شتم سياست خارجی آمريکا نخواهد بود و انتخاب هيلاری هم در همين راستا ميباشد1 . تا جايی انتخابات نفر ها در کابينه اش پيش رفته است که جناه چپ کمک دهنده در انتخابات او را متهم ميکند به پشت کردن به شعارهای انتخاباتی اش و چپ ها و معتقد هستند که سياست های او سياست طبق معمول خواهد بود. اين در مورد ديگر افراد انتخابيش هم صدق ميکند2

.
1 http://www.telegraph.co.uk/news/worl...gn-policy.html

2 http://www.openleft.com/showDiary.do?diaryId=10096

[alireza]

دوستان با توجه به اینکه این گزارش محصول کار گروهی هر دو حزب است و بزرگان سیاست خارجی هر دو جناح در آن شرکت داشته اند و به احتمال قوی دستورالعمل کابینه اوباما خواهد بود آیا کسی می تواند رئوس مطالب آنرا ترجمه کند؟ خیلی ممنون

[هلنا]

در حالیکه مبارزات انتخاباتی در آمریکا در جریان بود و به روزهای اوج خود نزدیک می شد گروهی از برترین مغزهای متفکر سیاسی آمریکا از هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات در فکرانباره ای بنام "مرکز سیاست های دو حزبی" (Bipartisan Policy Center) گرد هم آمدند تا در خصوص خطر ایران و نحوه برخورد با این کشور برنامه ای برای رئیس جمهور بعدی، هر کس که می خواهد باشد، تهیه کنند.

گزارش مزبور با عنوان "مواجهه با یک چالش، سیاست آمریکا در ارتباط با برنامه هسته ای ایران" در میان سکوتی حیرت انگیز تهیه و تدوین گردید و به اتفاق آراء توسط تمامی اعضاء مرکز مورد تصویب قرار گرفت. مغز متفکری که هدایت تهیه گزارش را بر عهده داشت کسی نبود مگر یک سوپرعقاب حامی اسرائیل یعنی آقای دنیس راس که من در این مقاله به تفصیل در مورد او سخن گفتم. دنیس راس از طراحان حمله به عراق و از یاران نزدیک یک نئوکان نه چندان خوشنام یعنی پال ولفوویتس است که در کابینه ریگاننیز زیر دست او انجام وظیفه می کرده است.

روح گزارش کمترین تفاوتی با سیاست های جورج بوش از خود نشان نمی دهد و شاید بتوان گفت که شدیدتر و تهاجمی تر هم هست. گزارش برای مقابله با فعالیت های هسته ای ایران پیشنهاد می کند که می بایست "مجموعه ای از سیاست های جدید، منضم شده به یکدیگر، شامل تمهیدات دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی" بطور همزمان بکار گرفته شود. "مواجهه با یک چالش" که توسط مایکل روبین (Michael Rubin) یک نئوکان افراطی فعال، و عضو فکرانباره انستیتوی آمریکن اینترپرایز (AEI) انشاء شده و توسط تمامی مشاوران رده بالای آقای اوباما از جمله دنیس راس، چارلز راب (Charles Robb) و اشتون کارتر (Ashton Carter) بدون کم و کاست مورد تائید و تصویب قرار گرفته است با لحنی که کاملا موازی و همسو با سیاست های جورج بوش بنظر می رسد می گوید: "باور ما این است که حمله نظامی گزینه ایست عملی و باید به عنوان آخرین راه حل برای متوقف نمودن فعالیت هسته ای ایران (در دستور کار) باقی بماند."

"مرکز سیاست های دو حزبی" در گزارش خود می افزاید، "پیشرفت تهران (در زمینه هسته ای) به این مفهوم است که حکومت بعدی آمریکا وقت کم و گزینه های کمتری برای برخورد با این تهدید در اختیار دارد." یکی از مواردی که صراحتا بعنوان حربه ای برای مقابله با ایران از آن نام برده شده، تحریم و جلوگیری از ورود بنزین به ایران است.

مسئله بسیار درخور اهمیت اینست که در این گزارش آشکارا کمترین اشاره ای به گزارش NIEکه توسط ١۶ مرکز اطلاعاتی آمریکا تهیه گردیده و طی آن اعلام شده بود که ایران درگیر فعالیت های مربوط به ساخت سلاح های اتمی نیست، نشده است. این امر می تواند نمایانگر آغاز دورانی باشد که پرونده گزارش مذکور بسته شده اعلام می شود.

ظهور این "گروه توافق" و انحراف بارز آن از پیشنهادات و راه حل های گروه بیکر- همیلتون بار دیگر یادآور این واقعیت تلخ است که احتمالا تفاوت عمده اوباما با مک کین می تواند در روش رسیدن به نقطه نهائی و به عبارت دیگر "تاکتیک محض" بوده باشد. در حالیکه میلیون ها آمریکائی با آرزوی رسیدن به جهانی متفاوت در پشت کاندیدای دموکرات گرد آمدند الیت قدرتمند آمریکائی در صدد است که از این موقعیت چشمگیر برای رسیدن به هدف نهائی یعنی دست زدن به یک تهاجم نظامی علیه ایران استفاده کند.

گزارش مواجهه با یک چالش با تکرار پی در پی خطر دستیابی ایران به سلاح اتمی، پیشنهاد می کند که رئیس جمهور جدید آمریکا باید بلافاصله و بدون فوت وقت، حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس را تقویت کند. چشمهای انسان با خواندن یک بخش از گزارش از شدت حیرت گرد می شود چرا که کمترین همخوانی با شعارهای انتخاباتی اوباما ندارد. گزارش می گوید: "این امر (تقویت حضور نظامی در خلیج فارس) باید همان روز اولی که رئیس جمهور وارد کاخ سفید می شود آغاز گردد بخصوص که احتمالا جمهوری اسلامی و نیروها و جریانات وابسته به آن در تلاش خواهند بود که (عزم) حکومت جدید را محک بزنند. اتخاذ مواضع (نظامی) در خلیج فارس باید توسط آمریکا و متحدان آن و با فرستادن ناوگان و گروه های ضربت جدید و هم چنین مین روبها و ادوات دیگر جنگی شکل گیرد."

اما آنچه که در میان هیاهوی کر کننده انتخابات گم شد مقاله ای بود که در شب انتخابات در نیویورک تایمز منتشر گردید. مقاله نیویورک تایمز هشداری بود در خصوص این اجماع دو حزبی در واشنگتن و اینکه از این پس باید منتظر یک سیاست بسیار تهاجمی در ارتباط با ایران بود. مقاله از این سخن می گفت که در حالیکه مردم در غوغای مبارزات انتخابات و اخبار مربوط به آن غرق شده بودند، در پشت صحنه، برجسته ترین مشاوران مک کین و اوباما با یکدیگر به توافق رسیدند که رئیس جمهور بعدی خط مشی فشار و آماده شدن برای حمله نظامی را پی گیری کند.

در بخش آغازین مقاله مزبور که توسط خانم کارول گیاکومو (Carol Giacomo) و به عنوان نگاه سردبیر منتشر گردید می خوانیم: "آنچه که این روزها در واشنگتن مشهود است اینست که مطالعات، تحلیل ها و تفسیرها، ملاقاتها و جلسات، کنفرانس ها و بحث های داخل کنگره از سوی افرادی منطقی از هر دو حزب حول محور گزینه نظامی همراه با اقدامات جدید دیپلماتیک علیه ایران دور می زند."

مقاله نیویورک تایمز ما را از سخنان یکی از نزدیکترین مشاوران اوباما یعنی ریچارد دنزیگ (Richard Danzig) آگاه می کند که گفته است "حمله به ایران گزینه وحشتناکی است اما چه بسا که در یک جهان وحشتناک ما ناچار به انتخاب یک گزینه وحشتناک شویم."

خانم گیا کومو نویسنده طراز اول نیویورک تایمز اضافه می کند، آنچه که مرا نگران می کند اینست که ما درست در همان مسیر پیش از جنگ عراق گام برمی داریم. آنروزها در حالیکه همه ما در شوک حوادث ١١ سپتامبر بسر می بردیم در واشنگتن برنامه حمله به عراق ریخته می شد. پیش از آنکه آمریکائیها بدانند که چه چیزی در حال وقوع است حلقه های سیاسی به نتیجه رسیده بودند که باید صدام از میان برداشته شود. من که آنروزها خبرنگار سیاسی رویترز بودم امروز احساس مسئولیت می کنم که چرا هیچ کاری برای توقف این تجاوز فاجعه آمیز انجام ندادم.

بحران عظیم و بی سابقه اقتصادی امروز در آمریکا ممکن است که رنج و محنت میلیون ها انسان را رقم بزند اما برای گروهی که در واشنگتن نیروی تعیین کننده ای در تعیین سیاست آمریکا در امور خاورمیانه به شمار می روند موقعیتی است استثنائی که از شوک موجود در جامعه استفاده کرده و در میان سرسام ناشی از بحران موجود تکلیف خود را با حکومت ایران یکسره کنند، بی توجه به اینکه چگونه میلیون ها انسان در ایران و سپس در منطقه و حتی در خود اسرائیل آماج جنگی بی انتها و خونبار قرار می گیرند.


این جنگ، جنگ بر سر تصاحب زمین نیست که بتوان به سادگی با توافق و سازش آنرا به پایان آورد. جنگی است که نیروی محرکه آنرا ایدئولوژی تامین می کند و لذا در صورت آغاز، پایانی بر آن متصور نیست. بیهوده نبود که رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا هشدار داد که حمله به ایران باعث خواهد شد که ما نسل جدیدی از جهادی ها را خلق کنیم تا آنجا که نوادگان ما نیز در همین آمریکا خود را درگیر جنگ با دشمن خواهند دید.
فراموش نکنیم که نائومی کلاین در "دکترین شوک" با دقتی خیره کننده به ما در خصوص پدیده شوم شوک درمانی هشدار داده است. فضائی که امروز در آمریکا حاکم است زمینه دست زدن به یک شوک درمانی را مهیا کرده است.

سلام . من فکر میکنم این مقاله نه از برای ارائه تحلیل روشنگرانه بلکه از جهت القای تصور بزرگی دشمن و محتومیت خطر نوشته شده . و جهت گیری کلی ان ایجاد مثلا ترس و واهمه در تفکر ایرانیست . همه میدانند که در مورد اجماع نظر در امریکا میان دو حزب محدود سیاسی امریکا هیچ شکی وجود ندارد و نداشته و انتخاب اوباما هم مانند انتخاب کلینتون هست و در اصل و ریشه این اراده صهیونیسم هست که ظهور پیدا کرده . و برای امروز هم نیست و سی سال هست که ادامه داشته و خواهد داشت . و اینکه با بزرگ نمایی به مخاطب ایرانی بعنوان مغز متفکر وسوپر عقاب حامی اسراییل معرفی بشوند . چیزی جز تهی بودن انها نیست . حمایت از اسراییل چیزی نیست که در هیچ دولتی در امریکا از ان کوتاهی شده باشد .ارائه کننده این مقاله که به مقایسه روشهای مقابله با جمهوری اسلامی از طرف امریکا با ذوق و شوق میپردازد فراموش کرده زمین بازی دو جهت دارد و تحلیل گر منطقی این را هم در نظر میگیرد که ان سوی زمین هم روشهایی برای مقابله وجود دارد . حالا هر دولت و تیمی مقابل ان میخواهد باشد . او هم کارش را بلد هست . و الا رویش انقدر هزینه نمیکردند .