نمایش پست تنها
قدیمی 05-20-2010, 06:00 PM   #15
محمدجواد
 
تاریخ عضویت: Dec 2009
پست ها: 450
تشکرها: 923
در 392 پست 1,560 بار تشکر شده
Points: 1,952, Level: 26
Points: 1,952, Level: 26 Points: 1,952, Level: 26 Points: 1,952, Level: 26
Activity: 12%
Activity: 12% Activity: 12% Activity: 12%
پیش فرض پاسخ : جان ليمبرت: نشستن پشت ميز مذاکره تنها راه است

بین لینکهای پیشنهادی که در پایین صفحه دیده می شوند مصاحبه پارسال پرس تی وی با برژینسکی توجهم را جلب کرد. به خصوص بخشی از این گفتگو خیلی برایم جالب بود و مرتبط به بحث ماست (آقای حسینی این رو ببینید):
نقل قول:
سوال: مقامات ایرانی خواهان اقدام عملی شده اند و می گویند عمل گویا تر از کلام است. آیا شما فکر می کنید صرف این چند جمله به عنوان سهم آمریکا در بهبود رابطه با ایران کافی باشد؟
برژینسکی: رابطه باید با کمک هر دو طرف برقرار شود. رابطه بین قدرتهای مهم تنها با درخواست و التماس برقرار نمی شود. اگر میل حقیقی برای برقراری رابطه دوجانبه وجود داشته باشد، اقدام عملی همانند کلام باید از سوی دو طرف به کارگرفته شود. کلمات معمولا آغازی برای گفتمان دیپلماتیک هستند. به گمان من پرزیدنت اوباما واقعا قدمی تاریخی برداشته است که می تواند به نتیجه ای منجر شود. ولی اگر ما بنشینیم و به یکدیگر اشاره کنیم و تنها از دیگری بخواهیم که برای اقدام پیش قدم شود، نتیجه چندان موثری نخواهیم گرفت.
سوائل: به نظر هیچ یک از دو طرف اکنون در جای مناسبی قرار ندارند. به نظر من صحه گذاشتن بر این که ایران جمهوری اسلامی ایران است قطعا قدم صحیحی است با این حال برخی تحلیلگران اعتقاد دارند، آمریکا لازم است دست از تعیین پیش شرط برای مذاکره با ایران بر دارد. شما نمی توانید برای آغاز پیش مذاکرات یا مذاکرات شرایط تعیین کنید.
آیا به نظر شما آمریکا طبق نظر برخی تحلیلگران سیاست "چماق و هویج" خود را کنار خواهد گذاشت؟
برژینسکی: شما دو چیز را مخلوط می کنید. پیش شرط مذاکرات یک سوی سیاست آمریکا است و "چماق و هویج تنها توضیح کلی سوی دیگر سیاستهای این کشور. من در اظهاراتم در کنگره یا نوشته هایم گفته ام، اگر قرار است مذاکره ای باشد نمی تواند تنها با ارائه پیش شرط از سوی یک طرف ماجرا باشد. ایالات متحده نباید بر پیش شرطهای خود به صورت یک طرفه پافشاری کند. طرفین باید بتوانند به نوبت یا تقریبا همزمان پیش شرطهای خود را برای مذاکرات وطرح کنند.
ولی این فرآیند تنها در صورتی شکل می گیرد که عزم جدی برای انجام نشست نشان داده شود و پیام واضحی در این باره به طرف مقابل ارسال شود. این موثر نیست که یک طرف تنها بنشیند و از طرف مقابل تقاضای اقدام کند و بعد بگوید که این اقدام مورد قبول او بوده یا نه.
این تنها روشی برای به بن بست کشیدن جریان است.
بنابراین امیدوارم رهبران دو کشور با پختگی و با در نظر گرفتن مسئولیت خود درباره آینده منطقه و نقش مهم دو کشور در جهان به طور هماهنگ تلاش کنند، شرایطی فراهم شود که ما بتوانیم با استفاده از آن مذاکرات را که مردم دو کشور به شدت آماده آن هستند، آغاز کنیم.
سوال: از نظر آمریکا چه اقدامی در این شرایط زمانی اساسی تلقی می شود؟ نکته اساسی که آمریکا منتظر دیدن آن از سوی ایران برای آغاز گفتگوها است، چیست؟
برژینسکی: میل به مذاکره. فقط همین
.
سوال:آیا ایالات متحده نه تنها کلام بلکه سیاستها و عملکرد خود را تغییر خواهد داد؟
برژینسکی: خوب من هم می توانم همین سوال را از شما بپرسم. با این تفاوت که اینجا شما مصاحبه کننده هستید و من مصاحبه شونده.
مجری پرس تی وی: جواب من این است که مقامات ایران.....
برژینسکی: اگر شما یکی از افراد صاحب مقام در دولت ایران بودید، سوال من این بود که شما آماده هستید چه قدمهایی بردارید؟
من در حال مذاکره نیستم و اجازه هم مذاکره ندارم. من تنها می توانم از طرف خودم صحبت کنم. ولی به عنوان کسی که چیزهایی درباره روابط بین الملل می داند می توانم بگویم، تا وقتی یک طرف برای اقدام طرف مقابل پافشاری کند و بعد باید دید نظر او درباره اقدام انجام شده چیست، نمی توان به مذاکره رسید. مذاکره با مباحثه جدی میان دو طرف آغاز می شود.
به نظر من آنچه آقای اوباما انجام داده است در اصل آغاز یک فرآیند از سوی آمریکا به شیوه ای سازنده است. این تصمیم ایران خواهد بود که قدم خود را با توجه به نگاه این کشور به تاریخ و منافع خود، چگونه بردارد و اینکه آیا این کشور می خواهد با آمریکا رابطه برقرار کند یا نه؟
من امیدوارم ایران بخواهد این رابطه برقرار شود زیرا به نظر من چنین اقدامی برای جهان، آمریکا و ایران مفید خواهد بود ولی این قضاوتی است که هر یک از دو طرف باید خود به آن برسد.
سوال: هر چند من مقام رسمی ندارم ولی تا آنجا که شنیده ام، مقامات ایرانی به نوبه خود گفته اند، آماده مذاکره هستند به شرطی که در سیاستهای آمریکا نسبت به ایران تغییراتی ببینند و هنگامی که شرایط مناسب باشد طبیعتا مذاکرات به نفع هر دو طرف خواهد بود.
برژینسکی: گمان نمی کنم شما متوجه نکته ای که گفتم شده باشید. اگر انتظار دولتمردان ایران این است که گفتگوها تنها زمانی آغاز شود که آنها شواهد تغییر در سیاستهای آمریکا را مشاهده کنند آنگاه به نظر می رسد، ایران آن نکته مهمی را که رخ داده ببیند. این نکته همان مقدمه و پیش درآمد ارائه شده از سوی آمریکا است. این اقدام چه از نظر ذاتی و چه تاریخی سازنده است و پاسخ مناسب به آن این نیست که شما بگویید، ما صبر می کنیم تا ببینیم شما با اقدام عملی خود به ما اثبات کنید و ما این اقدام شما را ارزیابی می کنیم. این راه مناسبی برای آغاز مذاکره جدی نیست.
سوال: پس به نظر شما تغییر در لحن آمریکا همان اقدام این کشور است؟
برژینسکی: در دیپلماسی و روابط بین الملل لحن اهمیت زیادی دارد. از سوی دیگر لحن تهاجمی، متهم کننده و توهین آمیز نیز از روشهای مذاکره هستند. اما اگر چنین لحنی هایی از سوی افراد هوشمندی به کار برده شود که به آنچه می گویند آگاه هستند، آنگاه این گفته ها به طور واضح با هدف جلوگیری از آغاز مذاکره اظهار شده اند.کسی که خیلی ساده لوح یا بسیار بسیار سیاست باز باشد ممکن است از این لحن ها استفاده کند. ولی تنها زمانی که نخواهید مذاکرات موفق باشد باید با لحن حاوی توهین، تهاجم یا اتهام شروع کنید.
این برای من خیلی جالب و جدید بود. به نظر می رسد مقامات و همچنین مردم ایران نیاز به مقداری آموزش دیپلماسی دارند! البته ایران بارها گفته که در وضعیت تهاجمی آمریکا مذاکره معنی ندارد و این حرف شاید منطقی باشد چون ایران می داند که آمریکا آنقدرها هم انگیزه یا توان برای فشار خردکننده به ایران ندارد و شاید روش فعلی واقعا مطابق منافع ایران باشد، چنان که در چند سال گذشته با وجود تشدید دشمنی با آمریکا قدرت ایران بیشتر شده.
محمدجواد آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
3 کاربر از محمدجواد بخاطر ارسال این پست تشکر کرده اند: