نمایش پست تنها
قدیمی 01-19-2014, 04:02 PM   #11
mansouryar
 
mansouryar's Avatar
 
تاریخ عضویت: Sep 2008
پست ها: 1,278
تشکرها: 2,091
در 1,034 پست 3,038 بار تشکر شده
Points: 12,654, Level: 73
Points: 12,654, Level: 73 Points: 12,654, Level: 73 Points: 12,654, Level: 73
Activity: 80%
Activity: 80% Activity: 80% Activity: 80%
پیش فرض پاسخ : کربلای چهار غم‌بارترین و سخت‌ترین عملیات دفاع مقدس بود که رزمندگان اسلام در آن مظلومانه به خاک و خون می‌افتادند.

نقل قول:
نوشته اصلی توسط شمشیری نمایش پست ها
بدنیست سطح بلوغ فکری ما مردم ایران را هم در نظر بگیریم. می شود از یک کودک 4 ساله انتظار داشت مانند یک مرد 40 ساله به کنشهای زندگی واکنش نشان دهد؟ باید بپذیریم که بلوغ فکری اجتماع ایرانی پایین تر از آن چیزی بود که بتواند چیزهایی را که فرمودید هضم کرده و بپذیرد. به نظر من این اراده ی شیطانی نبود بلکه نابالغی بود ناشی از دلیلهایی که جای بحثش اینجا نیست. اما امروز، مرکز تاریخ نیست و بالاخره ما هم "خواهیم رسید". پرسش اصلی این است که "کِی"؟
در تئوری که ما خیلی ادعا داریم تمدن باستانی فلان داریم و میراث اسلامی چنان داریم. پس چه شد؟ خفقان سیاسی زمان شاه جلوی بلوغ جریانات سیاسی را گرفته بود و ویروس منحوس چپگرایی هم زیانهای عظیمی زد. جریانات اسلامی هم تعریفی نداشتند. ما که ادعای زیاد داریم، چرا مانند افریقای جنوبی نشدیم که شاید بعضی عوام یاد آدمخواری و قبیله گرایی بیفتند، وقتی نام افریقا را میشنوند. آنجا ماندلا داشت که افتخار نوع بشر شد، ما هم گروههای مذهبی مانند مجاهد خلق و پیرو خط امام و موتلفه و غیره را داشتیم که بعد از پیروزی به جان هم افتادند و تا میتوانستند از هم کشتند! آنجا ماندلا زندانبانش را بخشید و پس از یک دوره قدرت کنار رفت، اینجا هم با بسم قاسم الجبارین کار را دست امثال خلخالی دادند که معرف حضور هست. اینکه میفرمایید "خواهیم رسید"، دقیقا از زمانی شروع میشود که گذشته پر درد و رنج را نقد کنیم و عبرت بگیریم.
نقل قول:
اگر آنروز ما فرصت "جانگیری" دوباره را به صدام می دادیم، اعراب و غرب آنچنان او را "روبراه" می کردند که اینبار ممکن بود تا مرزهای اصفهان هم پیش بیاید. شوخی نبود، دلارهای کویت و عربستان سرازیر شده بود و سلاحهای فرانسه و انگلیس و آمریکا از سوی دیگر؛ و مشخصا صدام هم نیروهایش را بازسازی می کرد. برخی فرصتها تنها یکبار پیش می آیند و درهرصورت باید ریسک های محاسبه شده ای را پذیرفت. شما ریتم ِبازی را بدست می گیرید و چارچوب آن را تغییر می دهید و گاهی سودمند است. همچنین، "هیچکس" نمی تواند پیش بینی کند چنانچه ما آنروز آهنگِ ورود به عراق را نمی کردیم، چه فرجامی پیش می آمد. شاید اوضاع بدتر می شد؟ درباره ی یک دنیای "انتزاعی" و گزینه های آن، هیچ چیز قطعی نیست. اصولا زمانیکه تصمیمی گرفته شد، دیگر ایجاد جو دودلی و ابهام در آن به صلاح نیست؛ آنهم در شرایطی که منابع ما محدود است و منابع طرف مقابل، نسبتا نامحدود.
یک اشتباه شناختی که گاهی پیش می آید این است که ما می پنداریم اگر در گذشته گزینه ی دیگری را برگزیده بودیم، دیگران نیز به همین شکل امروزیشان باقی می ماندند "پس" تصمیم ما بهینه نبوده است؛ اما غافل از آنکه در اصل این خود "گزینش" های ما هستند که رفتارهای کنونی دیگران را ساخته است.
اکنون که نتایج فاجعه بار اقدام "تنبیه متجاوز" و "داخل شدن به خاک عراق" آشکار شده، انتظار نداشتم این استدلال را مطرح کنید. رزمندگان از پیروزی یکی دو عملیات سرمست شدند و خیال کردند حالا که اینجوره پس تا بغداد بتازیم! در نوشته نخست هم می بینید برای خودنمایی نیروهای سپاه وارد خاک عراق شدند و شکست خوردند، اما ارتش توان نداشت شهر ایرانی نفت شهر را آزاد کند، یعنی اشتباه در تعیین اولویت ها.

من هم این جمله را قبول دارم که "اگر خواهان صلح هستی، آماده جنگ باش"، اما ورود به خاک عراق برای امتیازگیری یا دیگر موهومات نشان میدهد ایران خواهان صلح نبود. میتوانست وقتی خاک ایران آزاد شد، در داخل بماند، در صنایع نظامی پیشرفت کند، جلوی نابودی بیشتر استانهایمان بر اثر جنگ را بگیرد. اقتصاد را تقویت کند، با قدرتهای جهانی رابطه را قوی کند (آن زمان ما با همه قدرتها سر جنگ داشتیم و به زمین و زمان فحش میدادیم! بقای ایران واقعا یک شانس و معجزه است. البته تا پیش از جریان هسته ای ایران را خیلی جدی نمی گرفتند) و از همه مهمتر، در داخل رضایت مردم را کسب کند. خب وقتی صدام میدید مردم از حکومت راضی اند و توان نظامی خوب است، جرئت حمله دوباره نداشت. ولی وقتی بخاطر نارضایتی مردم نیروهای جبهه کم میشد و بخاطر ندانمکاری در پایان جنگ بند پوتین هم برای سربازان نداشتیم، صدام دوباره فکر حمله میکرد، طبیعی هم بود.
__________________
mansouryar آنلاین نیست.   پاسخ با نقل قول
2 کاربر از mansouryar بخاطر ارسال این پست تشکر کرده اند: